Edith’s digitale keuken

Ik heb het wel eens geroepen: zo veel recepten, zo weinig tijd. En tot de verhuizing kon ik mijn kop nog wel in het zand steken, maar nu ik heb gezien waar die arme verhuizers mee hebben moeten slepen, moet ik er toch wat aan doen. Mijn kookboeken passen niet meer in 2 Billy’s, de stapel met kooktijdschriften groeit me letterlijk boven het hoofd, en dan heb ik het maar niet over de talloze links die ik vergaard heb en de vele blogs die ik via RSS volg. Het probleem van de kookboeken en tijdschriften lossen we later wel op. Nu eerst maar de losse recepten, want ook daarvan is de stapel enorm, kijk maar naar de foto hieronder.

Het hamsteren hiervan begon toen ik student was. Uit de Allerhande, Volkskrant en allerlei andere blaadjes scheurde ik de recepten die me wel wat leken. Degene die ik uitprobeerde of ik die via anderen kreeg schreef ik keurig in het blauwe schriftje rechtsonder op de foto. Later plakte ik ze daar in, en weer later bewaarde ik het recept los in het schriftje. Dat al snel bol begon te staan.
Toen kwam een ordner. Daarin deed ik stevig wit papier en daar plakte ik de recepten op die ik nog eens wilde gaan uitproberen. Overigens tot grote verbijstering van mijn huisgenoten, die het maar een rare hobby vonden. Die map is later weer aan gort verknipt, mijn smaak veranderde en recepten die ik toen nog spannend vond, die vond ik een paar jaar later het uitproberen niet meer waard.
Ik begon in ‘pasta, rijst of aardappel’ te denken en zo kwam de zwarte map linksachter in beeld. Daarin zitten van die insteekhoezen en daarin bewaarde ik de recepten op thema. Rijstgerechten bij elkaar, koekjes bij koekjes, en ook de soepen kregen een eigen hoesje. Helemaal achterin bewaarde ik thema’s, dus specials uit de culitijdschriften over een land bijvoorbeeld. De recepten die ik uitprobeerde zette ik inmiddels op internet.
En daarna werd het tijd voor de kleurijke mappen rechtsachter. De rode bevatte alleen maar vleesrecepten, de blauwe vis, de groene vegetarische en de paarse allerlei andere recepten als toetjes en gebak. Ook deze mappen hebben insteekhoezen waarin de recepten vervolgens weer op thema werden geordend.
De mappen verloor ik een beetje uit het oog en veel recepten en van die gratis receptenboekjes propte ik in zo’n tijdschriftenbak. Deze kieperde ik voor de foto om en gooide op de al enorme stapel nog wat losse recepten die ik her en der bij het opruimen van de nieuwe studeerkamer vond.

Maar wat nu? Yvon aka Matisse bood heel vriendelijk aan om ze op haar manier in collage in te plakken. Ik vrees dat ze er net zo lang over zal doen als ik deed om deze stapel te verzamelen. Daarbij, ik kook tegenwoordig zo veel mogelijk met de seizoenen mee. Moet ik dan van haar vragen om alle recepten ook nog eens te ordenen? Of zal ik er maar gewoon de open haard mee aansteken? Ik kan me immers niet herinneren wanneer ik in deze stapel keek.
Al vond ik net wel een recept terug dat al een tijdje door mijn hoofd spookte (nee, niet deze) en dat snel gemaakt zal gaan worden… Hoe doen jullie dat? Met je losse recepten?

geschreven op 15 August 2010 : 12:17 uur | categorie = mijn boekenkast | er zijn 20 reacties | print dit recept

Ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar soms lees ik een recept(idee) en dan kan daar jaren overheen gaan voor ik het eens maak. Zo ook met gebakken sla. Warme sla als soep, dat kende ik al, dus dat was de drempel niet. Maar toen mijn oog viel op die kleine kropjes Little Gem, per 2 verpakt, die AH verkoopt, wist ik het! Ik zou nu eindelijk de sla gaan bakken.
Om het vlees eten wat te minderen at ik dit semi-vegetarisch. Want dat stukje salami weggooien, dat vond ik nu ook weer niet nodig. Echte vegetariers malen wat nootjes of maken heel kleine croutons erbij (zie het recept).
Hebben jullie ook dit soort recepten en ideeen waarvan je al heel lang roept dat je het eens wilt maken, maar wat er maar niet van kom? Of herken je dit niet?

Gebakken sla
* 2 mini-kropjes sla, of het binnenste deel van een kropsla
* stukje van 3 cm salami (of chorizo)
* 2 lente-uitjes
* 1 ei
* peper

Kook het ei in ca 10 minuten hard.
Snijd intussen de salami in miniscuul kleine blokjes. Verwarm een koekenpan en bak hierin (zonder vet) de salami op redelijk hoog vuur krokant. Schep de blokjes salami uit de pan, maar probeer het vet er in te houden. Laat het vlees op een keukenpapiertje uitlekken. Vega’s hakken wat noten grof en roosteren deze in een eveneens droge koekenpan.
Laat de pan van het vuur af even afkoelen. Snijd intussen de lente-ui in ringetjes en bak deze in het achtergebleven vet van de salami (of wat olijfolie voor de vega’s) glazig. Haal ook de gebakken lente-uit uit de pan.
Verwijder eventueel wat lelijke buitenste bladeren van de sla, verwijder een klein stukje van het kontje en snijd de sla in de lengte in kwarten. Het is de bedoeling dat de bladeren nog wel aan elkaar blijven zitten. Voeg eventueel wat extra olijfolie toe en bak de kwarten sla op half hoog vuur en keer iedere kant na ongeveer 1 minuut. Bak eventueel de sla in porties als de kwarten niet allemaal tegelijk in je koekenpan passen. Doe een bodempje heet water in de pan en laat de sla zo nog even goed warm worden.
Pel het ei, en snijd of hak het in heel kleine stukjes (kruimels). Meng met de gebakken salami (of voor de vega’s dus wat geroosterde grof gemalen noten of croutons) en de lente-ui.
Leg de gebakken sla op een bord, strooi er peper en zout (voorzichtig, de salami is al zout genoeg!) over en verdeel het krokante salamimengsel erover.

Overigens ook lekker om de sla in 6 parten te snijden, te bakken en op een feestje met een lekkere vinaigrette ernaast te serveren. Even dopen en dan opeten als ware het een Hollandse Nieuwe.

geschreven op 12 August 2010 : 13:56 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | er zijn 8 reacties | print dit recept

“Nu niet aarzelen”, zei ik tegen mezelf. En ik stopte een reepje rauwe koolrabi - je weet wel, die prachig paarse knol van vorige week - in mijn mond. En ik was verbaasd waarom ik nog niet wist dat het zo lekker is. De koolrabi kwam vers van het land en dat was zeker te proeven. Heerlijk zoet, met de structuur van radijs. Ideaal om naast je pc te leggen als snack tijdens het werk. Of voor de bite en vulling in een (maaltijd)salade, zoals in deze van MergenMetz. Iets ouder zullen ze bitterder smaken, las ik hier (incl veel andere info over de koolrabi), en waarschijnlijk rauw minder lekker. Ik doopte ook nog wat reepjes in een mengseltje van peper en zout, en ik probeerde het met een vinaigrette. Maar puur vond ik ‘m eigenlijk het allerlekkerste.
Voor de zekerheid had ik ook een soep voorbereid. Als de smaak me niet zou bevallen, zou ik die nog wel kunnen verdoezelen in een soep, verwachtte ik. De ui lag al gesnipperd voor me, het koolrabiblad was ook al gewassen en in stukjes gesneden, dus ik kon niet meer terug.

Koolrabisoep

* 1 koolrabi, eventueel met blad
* 1 ui
* klontje boter of scheutje olijfolie
* bouillon van groenten of kip

Schil de koolrabi dik en snijd ‘m in kleine blokjes. Was het blad en snijd deze in repen. Snipper de ui.
Verwarm de boter of olie en bak hierin de ui glazig. Voeg het blad en de stukjes koolrabi toe en bak even mee.
Blus af met zoveel bouillon tot de koolrabi ruim onder staat en laat de koolrabi zo gaar koken.
Pureer de soep en eet deze warm of koud.

geschreven op 11 August 2010 : 16:10 uur | categorie = recept ~ soep | er zijn 3 reacties | print dit recept

“Wanneer er over eten - een zeer belangrijk onderwerp - wordt gepraat, tonen alleen dwazen en zieken niet de gepaste belangstelling.”.

Deze zin herinnerde ik me niet meer uit het boek, maar wat een waarheid! In het kader van de Lekkerhapje Cup 2010 toverde ik het boek weer tevoorschijn. Jarenlang had het in mijn vorige huis in een doos op zolder gestaan, maar nu werd het boek weer gelezen: Rode rozen en tortilla’s van Laura Esquivel.
En ik raakte al snel weer betoverd, door de mole met chocolade waardoor iedereen euforisch werd, de kwartels in rozenblaadjes waarvan iedereen in een mineurstemming raakte, en de praktische tips om zelf lucifers te maken. Grinniken deed ik al op de eerste pagina bij de tip om bij het snijden van uien een stukje ui op je hoofd te leggen om niet te hoeven huilen. Ik verbaasde me bij het recept waarin je de bloem tot drie keer toe moest zeven (maar waarom?). En ik genoot van de vergelijking van het inslaan van de liefde met hetgeen een beignet moest voelen als deze in de kokende olie gedoopt werd, en hoe het ontkiemen van zaadjes vergeleken werd met het ontkiemen van nieuw leven in de schoot van een vrouw.
In dit boek wordt met even veel passie gekookt en gegeten als de liefde bedreven. Fijne herontdekking, dus!

geschreven op 9 August 2010 : 11:23 uur | categorie = mijn boekenkast | er zijn 5 reacties | print dit recept

“Je hebt slakken!” Tja, dat wist ik, maar dat was mijn vraag niet. Ik wilde weten of de komatsuna, de mosterdspinazie, die ik in de moestuin had staan doorgeschoten was. Dankzij twitter werd ik al snel een stuk wijzer. En dat met de onderstaande onduidelijke foto die ik met mijn telefoon schoot.
Want het was niet dat gele onkruid, koolzaad leerde ik even later, in mijn tuin groeide (al had ik dat nog nergens in de tuin gespot, en dat is meestal wel een goed teken). Anderen moesten bij de gele bloemetjes aan wilde rucola denken. Maar, zo leerde ik, komatsuna heet dan wel mosterdspinazie in het Nederlands, maar het is familie van de kool. En die koolzaad dan ook, aan de naam te zien. Een tweede foto, van het blad, gaf echt de doorslag; ik kon de plantjes met een gerust hart in de pan gooien.

Het advies was stoven. Dus dat deed ik. Het blad is behoorlijk sterk, bijna scherp, van smaak, het blijft wat stug van structuur, en ik proefde de mosterd er niet in. Vervangen door gewone of de grove wilde spinazie (bij je Mediterrane groentenboer) kan, maar dat smaakt wel anders, minder bijzonder.

Gestoofde komatsuna

* 500 gr komatsuna
* 1 ui
* 1 teen knoflook
* scheutje olijfolie

Pel en snipper de ui en knoflook. Was de (mosterd)spinazie en laat uitlekken.
Verwarm de olijfolie en bak hierin zachtjes de ui mooi glazig. Voeg de knoflook toe en bak deze even mee.
Snijd de spinazie grof en bak ze met het aanhangend water in de pan.
Laat de spinazie onder af en toe roeren slinken tot het zacht genoeg is naar je smaak. Ik vind het lekker als de bladen nog wat stug zijn, maar je kunt ze gerust wat zachter laten worden.

Nog een twittertip: komatsuna is heel vroeg in het jaar al te zaaien in de koude bak en je hebt al vroeg groene bladgroenten. Geleerd van MergenMetz, voor niet twitteraars ook via hun informatieve site en nieuwsbrief te volgen!

geschreven op 8 August 2010 : 15:51 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis, moestuin, vegetarisch | REAGEER! | print dit recept

Is het een must in het toch al behoorlijk volle culibladenland of kan ik ‘m in de schappen laten staan?

geschreven op 7 August 2010 : 14:53 uur | categorie = w.v.t.t.k. | er zijn 4 reacties | print dit recept

Het afgelopen jaar heb ik een kookcursus genaamd Kooktechnieken voor culi’s gegeven, daarover heb je hier kunnen meelezen. Ook de komende periode staat deze weer op het programma. Doe je mee?

In deze cursus behandelen we de belangrijkste technieken in de keuken. Het bijzondere van deze cursus is dat je leert begrijpen waarom we bepaalde handelingen op deze manier (zouden) moeten doen, en waar nodig worden kookmythes ontkracht. Iedere maand (sept-april, of okt-mei) komen we in een keuken (in de buurt van Utrecht) bij elkaar en zullen dan 1 thema bespreken(zie hieronder). Daarbij hoef je niet met elkaar om een fornuis staan te dringen, maar kan je op je eigen werkplek je eigen gang gaan.

In iedere les staat 1 keukentechniek centraal. Dit zijn de links naar mijn verslag van de 8 lessen van vorig jaar.
1 snijtechnieken
2 vlees
3 binden
4 bouillon en soepen
5 pasta
6 vis
7 groenten
8 wijn en spijs
Vanwege de beperkte verkrijgbaarheid van sommige producten zal de volgorde van de lessen komend jaar zeer waarschijnlijk aangepast worden.

Zou je mee willen doen? Stuur dan een email naar edith<@>eetdit.nu en ik vertel je er alles over!

geschreven op 6 August 2010 : 12:24 uur | categorie = kooklessen | er zijn 18 reacties | print dit recept