Edith's keuken – Edith Dourleijn

Extra

Dit bericht is geschreven op 07 11 2011, en geplaatst in de categorie w.v.t.t.k..

De theepot van oma [en het recept van haar soep]

Mijn oma is een echte oma. Altijd als je er komt staat er een koekje bij de thee klaar en toen we klein waren stopte ze ons bij het weggaan een rolletje snoep in onze handen. Omdat oma in dezelfde stad woonde, kwamen mijn zusje en ik er vaak. We leerden breien op de breimachine, plukten alle gevallen naalden en spelden uit het tapijt onder de eettafel , maakten kleine bootjes van de doppen van walnoten die we in de gootsteen lieten varen of speelden op de schommel die in de logeerkamer hing. [Tot we er met een paar, inmiddels te grote, neven en nichten in gingen zitten, daarna was het uit met die pret. Ook voor opa, die tot in zijn zeventigste in de ringen waaraan de schommel hing een vogelnestje turnde!]
Bij verjaardagen stonden er altijd pannen soep op het fornuis. Vreselijk eenvoudig maakte ze die: neem het goedkoopste pakje tomatensoep uit de supermarkt en meng die met kokend water. Hoeveel? Zie de verpakking. Doe er een flinke zak soepgroenten bij en laat dit 20 minuten koken. Soep van oma. En met een (groot) blik bruine bonen erbij heb je bruinebonensoep. En met een blik tomaten tomatensoep. Zo eenvoudig kan het zijn. En omdat het soep van oma is, was ie ook nog eens vreselijk lekker! Toen ik student was kreeg ik vaak een bakje uit de vriezer mee naar huis, dat vond ze beter dan dat rolletje snoep.
De laatste jaren moest je zelf je kopje thee zetten en de koekjes op een schaaltje leggen. En hoewel ik niet beter weet dan dat ze haar hele leven tobde met haar gewicht en ‘aan de lijn’ deed, nam ze altijd een koekje met ons mee. En nu.. nu is oma oma niet meer. Nou ja, een half uurtje dan, als je bij haar in het verzorgingstehuis op bezoek gaat, daarna is ze je weer even kwijt. Tot een paar weken geleden woonde ze nog in haar eigen huis en sprak ze monter de wens uit 100 jaar oud te worden. Vanwege haar sterke gestel vrees ik dat ze nog haar zin gaat krijgen ook. Ze is pas 95 jaar oud.
Inmiddels is haar huis is bijna helemaal leeg gehaald en al haar spullen hebben een andere bestemming gekregen. Haar zilveren theepotje waaraan voor mij zoveel herinneringen kleven, staat bij mij!

Voor de gelegenheid kreeg de theemuts (ook al zo vol herinneringen) een nieuw jasje. De trouwe lezer herkent vast de stof. Tijden het naaien kwamen al die oude herinneringen weer boven. Handwerken en knutselen (fröbelen heet dat tegenwoordig) deed ze graag en vaak met ons. Maar ook alleen, vorig jaar maakte ze haar kerstkaarten nog allemaal zelf! En terwijl ik mijn nieuwe naaimachine [Aan die machines is de tijd ook voorbij gegaan, he? Alles werkt nog net zoals vroeger!] leerde kennen, begon ik te begrijpen waarom mijn oma altijd ons de draad door de naald liet rijgen.

2 reacties

  1. annette
    11/14/2011

    Ha Edith,

    Wat een mooi verhaal!

    Annette

  2. Edith
    11/15/2011

    Dank je Annette!

Laat een reactie achter

Nieuwste berichten

Jullie reacties

BlogSociety

@EdithDourleijn