Edith's keuken – Edith Dourleijn

Extra

Dit bericht is geschreven op 16 04 2014, en geplaatst in de categorie ~ aardappel.

Onderwerpen:

, , , ,

Porcelein

Ik ben niet het type voor zelfkastijding. En toch … Er zijn mensen die het wel zo noemen als ik vertel wat ik doe. Koken met de groenten die in het seizoen zijn. Ik kan het niet helpen. Ik word ieder seizoen weer blij van de groenten die dan op hun best zijn en van de nieuwe inspiratie die ik daarvan krijg. De Franse kok Alain Passard beschrijft het zelfs alsof hij ieder seizoen opnieuw weer verliefd wordt. Dat herken ik wel.
Deze winter liet ik me wat minder verleiden door de knollen en kolen. De voorbereidingen voor de emigratie maakten dat ik me er niet al te druk om maakte. En eenmaal in Californië aangekomen, ook nog even niet. Het scheelt natuurlijk dat ze hier ook geen echte winter kennen. Die paar weken dat  het iets meer regent en de temperatuur niet al te flink in het kwik schiet, kan ik met geen mogelijkheid winter noemen.
Toch begon het bij me te  kriebelen toen ik Nederlandse foodbloggers en tweeps hoorde praten over raapsteeltjes. Raapsteeltjes! Dé aankondiging dat de lente echt begonnen is, wat mij betreft. Instant wilde ik terug naar Nederland, naar de koude natte dagen met af en toe een bleek zonnetje (jaja, ik vergeet voor het gemak even dat het 2 weken geleden bij jullie mooier weer was dan hier!). Op de Farmer’s Market kon ik het niet laten om naar ze uit te kijken, maar ik vond ze niet. Ik zag wel iets anders.
Iets dat de klanten die om me heen stonden niet kenden. De vorm, de licht bittere smaak, dat waren de aanwijzingen die ik had. Ik dacht aan postelein. Alleen twijfelde ik over de dikte van de blaadjes. Ze waren klein en stevig. Het leek wel of ze plopten bij het kapot bijten. Zou het dan de zomerpostelein zijn, die je in Nederland bijna nooit in de winkel ziet? Bij navraag zei de marktverkoper iets als ‘porcelain’. Of zei hij – de correcte Engelse vertaling voor postelein – ‘purslane’?
In het onvolprezen boek Groente van Jane Grigson las ik over salades met postelein. En de Fransen die het heel fijn hakken als garnering over een doperwtensoep. Maar ik had al in mijn hoofd gehaald om het te eten zoals ik altijd de lente in Nederland inluidde met raapsteeltjes: in een ouderwetse, maar lichte stamppot (zoals dit recept). Vandaag met een gevulde portobello ernaast.

Stamppot met postelein
Voor 2 personen

Ingrediënten:
* 600 gr kruimige aardappelen
* flinke klont boter
* 70 ml melk
* peper en zout

Doen:
Schil de aardappelen en snijd ze in gelijke stukken. Kook ze gaar in gezouten water.
Maak intussen de postelein schoon. Lekker fris is het om alleen de blaadjes te eten, maar ook meer werk. De jonge takjes kan je er gerust aan laten zitten.
Snijd de boter in kleine stukjes. Verwarm de melk.
Werk de gare aardappelen door een pureepers en roer er de boter en de melk door.
Meng de postelein door de puree. Breng op smaak met peper en zout.

.

Gevulde portobello
Ieder eentje

Ingrediënten:
* 1 sjalotje (of stukje ui)
* 2 scheutjes olijfolie
* 2 portobello’s
* 1 el sojasaus

Doen:
Pel en snipper de sjalot of ui.
Verwarm één scheutje olijfolie in een koekenpan en laat hierin zachtjes de sjalot smoren.
Verwijder het steeltje en hak het fijn. Schraap de donkere lamellen uit de onderkant. Voeg bij de ui en laat even meebakken.
Voeg de sojasaus toe en roer even goed door.
Schraap – met een flexibele spatel – het uimengsel uit je pan en verdeel over de portobello’s.
Verwarm de tweede scheut olijfolie en leg de portobello’s in de koekenpan. Laat met de deksel op de pan ca 10 minuten garen.
Gooi het vocht dat uit de paddenstoelen komt niet weg, maar schenk het als jus over je stamppot.

Of vul je portobello’s eens volgens deze suggesties.

.

2 reacties

  1. Lies
    04/24/2014

    Postelein blijft voor mij een beetje raadselachtig. Ik dacht altijd dat ik het niet luste omdat de grassmaak en iets vervelend zurigs me tegenstonden, ik kocht ooit zo’n grote bak bij de AH waar je echt zo’n onkruididee bij krijgt. Maar vorige maand zag ik postelein bij de natuurwinkel liggen en nam ik het mee omdat het er zo anders uitzag (zomerpostelein?). En verrassend genoeg was de smaak compleet anders. En nu zie ik op jouw foto een soort van vetplantjes ;)

    • Edith
      04/24/2014

      Ja, er is verschil tussen zomer- en winterpostelein. In vorm van het blad en smaak. Deze die ik hier in Californië vond, is weer heel anders dan de varianten die ik uit NL kende. Er zullen wel tal van verschillende rassen zijn.

Laat een reactie achter

Nieuwste berichten

Jullie reacties

BlogSociety

@EdithDourleijn