Edith’s digitale keuken

Of ik al weer een beetje bijgekomen ben, vroeg maandagochtend (Koken met) Karin, mijn medeproefster van zaterdag. Een terechte vraag, want die zaterdag proefde ik maar liefst 21 kant-en-klaar-maaltijden voor de de Culinaire Almanak voor 2009. Inmiddels wel, dank je Karin! Een paar heerlijke zelfgemaakte maaltijden en een hightea in Hotel New York in Rotterdam hebben de kant-en-klaar ellende inmiddels wel weten te verdringen. Want erg was het! Ik kan me niet voorstellen dat massa’s mensen zich willens en wetens aan zo’n maaltijd vergrijpen. Maar dat is wel zo, er schijnen er vier miljoen per dag van over de toonbank van te gaan!
De dag begon mistig, maar de zon brak door toen ik Den Bosch naderde. De proeverij vond plaats in het prachtige sterrenrestaurant Chalet Royal van Gerrit Greveling. Daar kregen wij, de 13 proefpersonen, 50 kant-en-klaar-maaltijden op unieke wijze voorgeschoteld. Immers, een kant-en-klaar-maaltijd eet je snel even tussen de bedrijven door, soms voor de buis (tenminste, dat stel ik me zo voor), maar nimmer opgediend door bedienend personeel in vol ornaat in een prachtig restaurant. Alle maaltijden werden door Gerrit en twee van zijn koks volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking klaargemaakt, hetgeen soms tot culinaire vraagtekens van de chef zelf leidde. Immers, als je een wokschotel direct uit de diepvries in een hete pan mietert, komt binnen no time al het vocht vrij, waardoor van wokken geen sprake meer is en je het gerecht alleen nog klaar kunt stoven.

Terwijl de proevers twee aan twee een plekje vonden aan de tafels rende Anka Jansen heen en weer met aanwijzingen voor het proeven. Omdat van de proeverij van een jaar geleden een aantal mensen de volgende dag maagklachten hadden gekregen was haar advies om één hapje in de mond te nemen, even te kauwen, goed te proeven en het dan weer uit te spugen. Dat mocht in een servetje, maar ook wijnkoelers werden hiervoor aangerukt. Op een formulier moesten we aangeven in welke mate we het gerecht zoet, zout, zuur, bitter of pittig vonden, of het gerecht een vette smaak had en wat we van de verhouding tussen de componenten vonden. Maar de mooiste vraag vond ik wel of we het gerecht als ‘een echte maaltijd’ vonden ruiken. Op die vraag heb ik zelden positief geantwoord. Gelukkig voor de gewone gasten van die avond konden de dames van de bediening na afloop van de proeverij de deuren naar het terras een paar uur open zetten om de geur die het restaurant was ingetrokken weer enigszins weg te krijgen.
Wat mij opviel was dat veel van de gerechten kip bevatten, van Chinese kip ketjap, stoommaaltijd kip pesto, kip in szechuansaus en Japanse kip yakitori tot Indiase kip korma. Drie keer kwam er zalm voorbij, in een stoom-gerecht, in de versie ’sukiyaki’ en in een gerecht van driesterrenkok Sergio Herman. Veel van de gerechten vond ik zout of juist bitter en zoet tegelijk, maar sommigen scoorden zelfs hoog op zoet, zout, zuur en bitter tegelijk. In een Indiase massala zat een ‘zachte tomaten-saliesaus’, hetgeen bij ons tot de speculatie leidde dat de Italiaanse tomatensaus wellicht met massalakruiden opgeleukt zou zijn. Van de 21 gerechten die voor mijn neus verschenen zag er 1 zo vreselijk uit dat ik het niet in mijn mond durfde te stoppen (zie de foto hieronder). Gelukkig met toestemming van Wil en Anka Jansen, de aanstichters van deze hele proeverij. Ook was in veel gevallen de saus geschift. Andere notities die ik maakte zijn:

“smaakt niet zoals het ruikt”
“hondevoer!”
“de pasta is net rubber”
“valt al in de mond uit elkaar”
“ziet eruit als babyvoer, de blender moet overuren gemaakt hebben”
“redelijk, maar smakeloos”
“letterlijk niet binnen te houden”

De uitsmijter was een maaltijd van AH waaraan sterrenkok Sergio Herman zijn naam had verbonden. Het was een ministukje zalm op een bedje van venkel, een drupje tomatenpuree-saus met bulgur. En hoewel dit gerecht nog best aardig was binnen te houden, was onze algehele conclusie dat Sergio Herman er absoluut niet over zou peinzen dit zijn gasten voor te zetten in zijn Oud Sluis. De zalm was droog en ik herinner me nog de erg branderige nasmaak.

Hoewel het zonnetje de hele dag heerlijk bleef schijnen, hield ik niet echt een zonnig gevoel aan de dag over. Wel aan de heerlijke asperges uit de ‘verwarmde aarde’ die we als lunch kregen, de mooie ambience van het prachtige restaurant en de gezelligheid met de medeproevers onderling. Maar absoluut niet aan de ‘genoten’ maaltijden. Daar heb ik voor een jaar wel genoeg van gehad.

geschreven op 27 February 2008 : 23:33 uur | categorie = geproefd en getest | | print dit recept