Edith’s digitale keuken

Nog 1 stuk, en dan is de in porties gesneden varkensrack echt op. Vanavond stond er weer een stuk van 4 botten op het menu. Dat is wel wat groot voor 2 personen, maar wel een fijn formaat om in de oven te bereiden. Overtollig vet sneed ik weg, maar 3 a 5 mm liet ik nog aan het vlees zitten. Een restje uit het potje Ardense uienchutney dat mijn moeder eens meebracht (en dat onvermeld vaak op tafel kwam) gebruikte ik als ‘marinade’ voor het vlees. Ook tussen het vet dat ik kruislings insneed probeerde ik wat van deze gekonfijte uien te smeren. Het zoete van de gekonfijte rode uien geurde heerlijk in de oven, kleurde het vlees mooi roze en was ook zo uit het potje een goede combinatie met het vlees. Dat vlees bereidde ik op deze manier, maar niet helemaal.

Want ik kookte wat aardappelblokjes in 10 minuten net niet gaar. Deze liet ik afkoelen en marineerde ik met olijfolie, tijm en peper en zout. Zodra de kerntemperatuurmeter 40 graden aangaf (na ongeveer een half uur), legde ik de aardappelblokjes onder de varkensrack. Toen het vlees op de juiste temperatuur gekomen was (na ongeveer 20 minuten), haalde ik het vlees uit de oven, maar mochten de aardappels nog krokant worden in de oven waarvan ik de temperatuur naar 180 graden hetelucht draaide (10 minuten). 

Heerlijk met sla en honingmosterddressing.

geschreven op 28 February 2010 : 23:00 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis, vlees | er is 1 reactie | print dit recept

Ik had ze nog zo gewaarschuwd. Ik hou niet van kant-en-klaar-maaltijden. En als je je dit bericht nog herinnert, dan weet je wel waarom. Maar toch durfden ze het aan, de mensen van Trattoria Giulia, om mij een soort van k-en-k-maaltijd te bezorgen. Want ik moest er zelf nog wel wat mee doen. En ik kreeg er nog een fles wijn en een flessenopener bij ook. Het is een menu voor 2 van kip met champignons, gegrillde courgette, cherrytomaatjes en een witte wijnsaus. En met 10 minuten in de hapjespan (wok bij gebrek aan) zou het klaar zijn. Of ik ervan wilde genieten en mijn mening laten weten. Bij deze.

In de pan verwarmde ik wat olijfolie en daarop kieperde ik de inhoud van de zak. De wikkels tagliatelle waren duidelijk herkenbaar, de groenten ook en het merendeel van wat achteraf de kip bleek was wat minder duidelijk. De rare vierkantjes waren de saus, die bij verwarming gelijk een duidelijke wijngeur afspreidden. Dat was een goed teken. Af en toe roeren deed ik toch wel iets regelmatiger om te voorkomen dat de saus aan mijn pan zou gaan kleven. En daarna moest de pasta ook nog goed doorgeroerd worden om te zorgen dat ie gaar zou worden (wat helaas niet volledig lukte).

En hoe het smaakte? Tja, niet erg bijzonder. De portie was krap voor een man met een gezonde eetlust en mij. En zelf ben ik van de groenten, en die kwamen er in het gerecht wel een beetje bekaaid vanaf. En dat kwam ook doordat er groenten in zaten die vanzelf ‘verdwijnen’ en oplossen als je ze lang gaart, iets dikker gesneden stukken en het heel laten van de tomaatjes zou beter zijn. De kip smaakte prima en ook de tagliatelle was wel in orde (op die paar ongekookte stukjes na, dan). Maar voor herhaling vatbaar? Dat wat mij betreft niet, hoe makkelijk dit ook is. Ik heb wel een paar recepten op mijn repertoire die met iets meer moeite in evenveel tijd te maken zijn. En dan helemaal naar mijn zin. 

geschreven op 25 February 2010 : 23:39 uur | categorie = geproefd en getest | er zijn 4 reacties | print dit recept

Over het algemeen ben ik best orderlijk, maar orde in de vriezer wil ik maar niet krijgen. En ik probeer het heus. Iedere la van de vriezer herbergt haar eigen produkten. Toetjes en volledige maaltijden liggen in de bovenste la, vlees en vis in de tweede, groenten en brood in de derde en de vierde kleine la is voor kruiden, bladerdeeg en allerlei andere restjes, zoals bouillon, geraspte citroenschil en tomatenpuree. Ook heb ik een mooi pakketje met gekleurde etiketten en een goede stift klaarliggen. Maar toch, restjes blijven er te lang in liggen om smakelijk te blijven en verse produkten krijgen soms geen label of verliezen die gaandeweg en worden zo onherkenbaar.

En nu wil ik de vriezer echt weer eens leeg hebben. Verschillende zakjes met onduidelijke, kapotgevroren inhoud zonder opschrift op de verpakking zijn als eerste goede stap al in de prullebak beland. Bevroren zag de inhoud er al zo smakeloos uit dat we het ontdooien ervan niet aandurfden. Verschillende restjes ijs verdwenen, met wat vers fruit en nog een scheut melk, yoghurt of verse sinaasappelsap voor meer smeuiigheid, in evenzo verschillende smoothies. Wat plakjes salami ging op in een tosti, spek werd bij een eitje gebakken, en een klein restje Hollandse garnalen werden door Meneer Eediete heel fushion in een curry verwerkt. Een beetje zonde, maar wel lekker. En gister aten we weer een portie snert.

Voor vanavond ligt de rode kool al samen met een pakketje geblancheerde knolselderij, gekookte aardappelen (samen 1 puree) en een mooi stukje varkensvlees te ontdooien. En dan rest nog veel varkensvlees (van toen), wat vis, een pakketje geblancheerde knolselderij, een flinke zak mais (omdat die uit pot nu eenmaal niet lekker is), een ruime portie geblancheerde  kousenband, verschillende kruiden, bladerdeeg en de bouillon waarin ik de aardperen met Kerst kookte. Voor deze bouillon heb ik al een bestemming, die gaat een keer door de risotto, maar over de rest moet ik nog even nadenken. Overzichtelijk is de vriezer nu in elk geval weer wel.

geschreven op 22 February 2010 : 17:24 uur | categorie = w.v.t.t.k. | REAGEER! | print dit recept

Toen ik haar vroeg of ze zin had om met mij te experimenteren met pasta, zei ze direct ja. Susanna Sprong- Giostrelli, Italiaanse van geboorte, maakt verse pasta nog steeds zoals ze het ooit van haar moeder leerde. Maar met mij ontdekte dat je de eieren in de pasta ook heel goed kunt vervangen door water, al geeft dat wel een lichtere kleur aan het deeg en de uiteindelijke pasta. Maar onze lunch was er niet minder lekker om.

Het experiment om pasta van verschillende ingrediënten te maken trok ik door naar de 5e les van mijn kookcursus Kooktechnieken voor culi’s. Nadat iedereen pasta op de standaardwijze met Semola di grano duro (harde tarwe) en eieren maakte, ging iedere cursist met een andere combinatie aan de slag. Ik had gewone patentbloem meegenomen, een veel grovere maling van harde tarwebloem en een fijne harde tarwemeel van een ander merk. Hoe grover de bloem, hoe lastiger en meer werk het was om een goed deeg te krijgen en ook met eieren bleek een soepeler deeg toch iets sneller te verkrijgen dan met water. De gewone bloem was het snelst tot een deeg te kneden, soms zelfs tot een te soepel deeg dat nauwelijks nog tot pasta te verwerken was.
De rest van het deeg rolden we tot tagliatelle en de verschillen waren al snel duidelijk zichtbaar. De pasta van gewone bloem en water leverde de meest grauwe pasta op, die na het koken ook het minst smakelijk bleek. Kleur en smaak kreeg de pasta van de harde tarwe en het gebruik van eieren, waarbij er ook verschil bleek tussen de fijne en grovere harde tarwe en tussen de twee merken fijne harde tarwe.

De pasta werd nog lekkerder met verse pesto en wat olijfolie. De rest van het deeg werd verwerkt tot ravioli die thuis gekookt en gegeten zou worden. Les 5 was weer leuk en leerzaam, en, belangrijker, zal zeker nog eens van pas komen in de diverse thuiskeukens.

Lees hier wat we in les 1 (snijtechnieken), les 2 (vlees), les 3 (binden), les 4 (bouillons en soepen), les 5 (pasta) en les 6 (pasta) hebben gedaan. Meer informatie over deze cursus Kooktechnieken voor culi’s vind je hier.  

geschreven op 18 February 2010 : 0:20 uur | categorie = kooklessen | er is 1 reactie | print dit recept

Als voorproefje bekeek ik met Meneer Eediete de menukaart van het restaurant waar we binnenkort gaan eten. Daarop stond een gerecht waarin eend met rode kool werd gecombineerd. En gelijk wisten we wat we die avond zouden gaan eten (en dus maar niet in dat restaurant).
Want de rode kool, bereid naar het recept uit Pascal Jalhay proeft, lag nog in de vriezer. En ook lag er nog een eendenborst in de vriezer. In de groentenla lagen nog een paar kruimige aardappels en paarse truffelaardappels. - Maar mag ik even mijn verwondering over deze laatsten uitspreken? Want wat blijven die laatsten lang goed zeg! Waar andere aardappels al drie keer weggelopen zijn, hebben deze nog een mooi glad schilletje en nog niets aan stevigheid ingeboed. -  De paarse aardappelpuree maakte ik van 200 gram truffelaardappel en 300 gram kruimige aardappels volgens dit recept. Al schilde ik dit keer de aardappelen wel, vanwege de uitlopers op de witte aardappelen. En hier lees je na hoe je eendenborst het beste kunt bakken.

Met recht een Purple Meal. En lekker! De truffelaardappels boden een mooi, smakelijk, beetje ‘notig’ tegenwicht aan de kruidige rode kool.

Serveeridee: gebruik een grote ring en vul deze voor de helft met de lichtpaarse puree en de andere helft met de rode kool. Maar niet boven elkaar zoals gebruikelijk is, maar a la vlaflip naast elkaar.

geschreven op 7 February 2010 : 14:14 uur | categorie = recept ~ oven | REAGEER! | print dit recept

Hoewel ik al jaren luidkeels verkondig niet aan goede voornemens te doen, heb ik die vaak wel. Maar het is dan niet zo dat die perse op 1 januari van een willekeurig jaar in moeten gaan. Nee, als je je iets voorneemt, kun je beter direct of zo snel mogelijk invoeren, vind ik.
Zo riep ik al eens dat ik weer vaker uit mijn kookboeken wilde koken, en die aardappelgratin gaat zeker vaker op tafel komen. Maar ik heb er nog 1: minder verspillen. Soms gaat er zo’n net-niet-kliekje de prullebak in. Te klein om nog een keer op tafel te kunnen zetten, maar te groot om zonder schuldgevoelens weg te gooien. Tot voor een paar weken geleden kende ik het begrip kliekjesdag niet, misschien moet ik die eens gaan invoeren. Maar het kan natuurlijk ook anders.
Van een restje hutspot kan je een heel lekker lunchgerecht maken, door 2 eieren te klutsen met wat peper en zout en hier het restje hutspot door te mengen. Ik had ook nog een klein stukje rookkaas over, en dat ging er ook doorheen. Vervolgens smolt ik wat boter in een koekenpan en bakte hierin de Hollandse tortilla tot de onderkant gaar is. Daarna ging de pan nog even onder de grill om ook de bovenkant te garen.

geschreven op 5 February 2010 : 18:34 uur | categorie = recept ~ aardappel | er zijn 6 reacties | print dit recept

Toen twee jaar geleden mijn nieuwe fornuis met bakplaat mijn keuken binnentrad was het gedaan met het grill-apparaat. Het verdween in een kastje onder een stapel snijplanken en werd nauwelijks meer tevoorschijn gehaald. Tot Juffrouw Jannie, de kantinedame van Twitter, liet weten dat ze tosti’s met kaas en salami had. Ik had nog een stuk Turks brood (van bij de snert), wat salami in de vriezer en natuurlijk wat kaas.

Het apparaat was blij niet helemaal vergeten te zijn…

geschreven op 2 February 2010 : 18:34 uur | categorie = recept ~ brood/gebak/snoep | REAGEER! | print dit recept