Edith’s digitale keuken

De hele week hebben Meneer Eediete en ik er al zin in, maar vandaag stond het toch echt op tafel: moussaka. Ik kan me niet herinneren wanneer ik dit voor het laatst maakte, maar het zal zeker jaren geleden zijn. Ik herinner me nog wel dat ik er met de Eetschrijver over heen en weer discusssieerde onder zijn versie van het recept. Hij vond een recept van mijn hand in de krochten van het internet waar ik mijn eerste culinaire afdrukken achterliet* en vond dat ik te weinig oregano gebruikte. Dat was omdat ik toen een sterk geurende en smakende oregano uit Griekenland had gebruikt, waarvan je er niet zo veel van nodig hebt. Vandaag verdubbelde ik de hoeveelheid dan ook maar wel. En ik handhaafde de aardappel ik het kader van reistverwerking.

Moussaka

* 300 gr gemengd lams- en rundergehakt
* 2 kleine aubergines, 1 ui, 1 teen knoflook, 500 gr aardappel
* 2 el tomatenpuree, half blikje gepelde tomaten, scheut witte wijn, veel olijfolie
* bechamelsaus, 50 gr geraspte oude kaas
* 1 tl kaneelpoeder, 1/2 tl gemalen kruidnagel, 2 el oregano, peper en zout

Verwarm een scheut olijfolie in bak hierin de gesnipperde ui tot ze glazig ziet. Voeg ook even de gehakte knoflook toe.
Bak het gehakt met de kaneel en gemalen kruidnagel hierin mee tot het gehakt rul is.
Voeg de tomatenpuree toe en laat even meebakken.
Blus af met een flinke scheut witte wijn en als deze bijna ingekookt is, voeg je de tomaten en oregano toe en laat lekker een tijdje sudderen. 

Maak nu de bechamelsaus en laat deze ca 20 minuten zachtjes pruttelen zodat de saus niet zo bloemig zal smaken. Blijf regelmatig roeren om velvorming tegen te gaan.

Snijd intussen de aubergines in de lengte in plakken en bak ze in olijfolie in een koekenpan tot ze bijna gaar zijn. Of grill ze. Ze hoeven nog niet door en door gaar te worden, dat worden ze in de oven wel. Blijf flink olijfolie gebruiken als je bakt, de aubergines slorpen dit op waar je bij staat. Maar onthoud, ze worden er alleen maar lekkerder van!

Schil de aardappelen, snijd ze in heel dunne plakjes en kook ze in een paar minuten een beetje gaar.

Vet een ovenschaal in en leg daarin een dun laagje van de saus. Hoe je de moussaka verder opbouwt, dat maakt mij niet uit. Volg je Culinaria Griekenland, dan stapel je eerst alle aardappel op elkaar, dan volgt een laagje saus, waarna alle aubergines een laag volgen. Daarop volgt de laatste tomaten-gehaktsaus en daarboven de bechamel en geraspte kaas.
Ik deed het vandaag zo: saus, aardappel, aubergine, saus, aardappel, aubergine, saus, bechamelsaus, kaas.

* Al in 1999 zette ik mijn favoriete recepten op internet. Dat begon op Smulweb, maar niet snel daarna prutste ik een site in html in elkaar. Dat was nog in de tijd dat er met de telefoon ingebeld moest worden, wie herinnert zich dat nog? Op een gegeven moment kon ik er niet meer inbellen en de site bleef doelloos achter. Ik begon dit domein en zette daar alle recepten die ook op het gratis stukje van tmfweb stonden. Inmiddels is dat domein echt verleden tijd, ontdekte ik zojuist.

update: ook Meneer Eediete herinnerde zich niet meer wanneer we voor het laatst moussaka aten. Wel dat we toen al concludeerden dat de toevoeging van de aardappel het gerecht flauw(er) doet smaken.

geschreven op 24 September 2009 : 18:50 uur | categorie = recept ~ oven | er zijn 5 reacties | print dit recept

Afgelopen week klaagde ik bij mijn collega over dat het zo lastig is om doordeweeks vis te eten, omdat de visboer in Hoog Catharijne al dicht is als ik in Utrecht aan kom. Hij suggereerde dat ik dan eens mijn vis bij Simonis in Den Haag moest gaan halen. Zij hebben een winkel op loopafstand van ons werk en is een begrip in het Haagse. Dus dat deed ik de volgende dag. Het assortiment kant-en-klare vis was groot, maar gelukkig lag er ook nog een flink aantal verse vissen.

Ik koos de mij onbekende Pieterman uit de Noordzee uit. En daarmee had ik onbewust gekozen voor een van de giftigste dieren van Europa, de Kogelvis uit de Noordzee. Dat realiseerde ik me pas toen de verkoopster tegen me zei dat ik me niet moest steken aan de bovenste stekels onder de kop. Deze zijn verbonden met een gifreservoir waarvan het gif je venijniger kan steken dan een wesp dat kan, en dat dodelijk kan zijn als je er allergisch voor bent. En dat was de reden om, in de tijd dat deze nog duivelse trekjes vertoonde, de vis naar Zwarte Piet te noemen.

Het fileren ging me dankzij dit filmpje niet eens zo slecht af:

Het recept
Ik haalde de filets voorzichtig door de bloem, klopte de overtollige bloem af en bakte de vis een paar minuutjes in wat boter in de pan. Het bakvet bluste ik af met het sap van een halve citroen, dat ik goed door de bakresten roerde. Dit goot ik weer door een theezeefje over de vis en zo at ik Pieterman a la Meuniere. Ik vond het een zeer smakelijke vis, maar dit avontuur zal geen vervolg meer krijgen. De vis blijkt in haar voortbestaan te worden bedreigd, ondanks dat ze vaak als bijvangst in de netten terecht komt en er niet specifiek op gevist wordt.

geschreven op 20 September 2009 : 15:36 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis, vis | er zijn 3 reacties | print dit recept

Er is een meisje dat iedere dag een andere outfit verzint rondom 1 jurkje. Ze heeft er zeven van gekocht, zodat ze wel iedere dag een schone aantrekt, maar feit is dat ze nu al meer dan 100 dagen hetzelfde jurkje draagt. En iedere dag probeert ze het op een andere manier te dragen. Al werkt het jurkje daarbij wel mee, omdat het op meerdere manieren gedragen kan worden.

Een tijdje terug droeg ze het jurkje met deze bijzondere ketting. Een ketting met bestek, een gebakken eitje en spek. Van Wol. Etsy maakte deze ketting die ze de Diner Ensemble Necklace noemt. Hoedje en schoenen maken het geheel af.

geschreven op 15 September 2009 : 20:22 uur | categorie = w.v.t.t.k. | REAGEER! | print dit recept

Vriendin P. was jarig en haar zoontje E. ook. Om hun feestvreugde extra luister bij te zetten maakte ik grote en kleine muffins en cupcakes. Knalroze prinsessenmuffins met frambozen, heerlijke chocolademuffins met een vleugje espresso (met op de kleine een ‘e’ en op de grote een ‘p’), kleine versies van de inmiddels befaamde worteltjestaart met citroenicing, gewone cupcakes versierd met gekleurde spikkels (alleen in de kinderversie), die bij de kinderen razend populair bleken en hartige cakejes Caprese met tomaat, mozzarella en basilicum. Het ging erin als koek.

(De foto is met mijn mobiele telefoon genomen en daardoor helaas niet zo mooi.) 

geschreven op 13 September 2009 : 22:17 uur | categorie = catering | REAGEER! | print dit recept

Welkom familieleden die hier komen omdat onze nicht M. met neef R. een brief stuurde over het aankomende familiefeest en daarin over mijn digitale keuken vertelden. De lekkere recepten waar ze het over hadden, staan vooral in de rubriek “buffet/tapas/mezze/bbq” of “maaltijdsalades“. Tot in oktober! 

geschreven op 6 September 2009 : 17:34 uur | categorie = w.v.t.t.k. | REAGEER! | print dit recept

Nu ik het toch over fijne kookboeken heb, De Zilveren Lepel vind ik ook al zo’n aanrader. Niet zozeer om de recepten letterlijk uit na te koken, maar vooral om er inspiratie in op te doen. Heb ik een stukje kalfsvlees, dan blader ik naar het betreffende hoofdstuk en kijk naar de combinaties en wanneer mijn speekselklieren overuren gaan maken, dan ben ik er uit. En hoewel ik natuurlijk wel weet dat salie goed bij kalfsvlees combineert, moest ik daar afgelopen weekend toch even aan herinnerd worden. Door De Zilveren Lepel, inderdaad. Maar de Romeinse Saltimbocca uit het boek maakte ik niet. Een paar dagen later kookte ik wel letterlijk een recept uit De Zilveren Lepel.

Voor vrienden braadde een stukje kalfsbout in z’n geheel. Daarvoor sneed een mooi stukje van de kalfsbout iets in, propte in de ontstane holte wat blaadjes salie en vouwde het vlees weer dicht. Zo braadde ik het aan om het vlees een mooi kleurtje te geven, waarna ik het op op 140 graden in de oven gaarde tot de kern 60 graden was. Het vlees mocht nog even blijven rusten in aluminiumfolie en in die tussentijd maakte ik de andere gerechten af.

Maar omdat mijn Turkse slager me niet zo’n mooi stuk kalfsbout had gegeven, was ik eerder die middag bezig met het bijsnijden van het vlees. De reststukjes verwerkte ik later in een kalfsstoofpot met zes smaken. Nu volgde ik wel letterlijk een recept uit De Zilveren Lepel (zie pagina 835). Door de marinade met citroen- en sinaasappelsap werd het vlees heerlijk mals, de knoflook, gemalen komijnzaad, peterselie en basilicum waren de andere vier smaakmakers. Het vlees marineerde ik hierin een paar uur, waarna ik het even aanbakte (nadat ik de marinade goed had laten uitlekken) en met de rest van de marinade stoofde ik in circa anderhalf uur (een uur zegt het boek) het vlees botermals. De saus was in deze tijd heerlijk ingedikt en smaakte prima bij de tuinboontjes met ham (pagina 474, ik was nu toch zo lekker bezig) en geroosterde aardappeltjes met rozemarijn (zonder de ui).

geschreven op 1 September 2009 : 20:03 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | REAGEER! | print dit recept