Restaurants die meedoen aan de Restaurantweek kan je in twee groepen indelen: de ene groep maakt makkelijke gerechten en willen in deze week veel geld verdienen. De andere groep probeert de mensen die ze juist vanwege de laagdrempelige Restaurantweek binnenkrijgen te verlokken om later nog eens terug te komen. De Nederlanden in Vreeland aan de Vecht behoort duidelijk tot de laatste categorie. Dankzij voorkennis behoorden wij tot de gelukkigen die de deze week in dit restaurant met Michelinster konden eten.
We begonnen met een aperitief, een jonge jenever voor Meneer Eediete en ik kreeg een glas alcoholvrije bubbeltjeswijn, Raumland. Om te knabbelen werden een klein 1-persoons puntzakje met noten, een crostini met huisgerookte zalm en een stengel van Parmezaan. En al snel stond de eerste amuse op tafel. Dit was een heldere (en blanke!) tomatenbouillon met een schuim van tomaat. Dat combineerde lekker met die Parmezaanstengel. En daarop volgende de tweede amuse dat uit twee hapjes van vier bereidingen met paling bestond. Het ene was een reepje palingfilet met daarop een palingmayonaise en borage (helblauw bloemetje van de komkommerplant) en de andere was een goudkleurige bombe gevuld met palingmousse en daarop een plukje palingschuim. Mooi gepresenteerd en erg lekker.
Helaas kwam het voorgerecht al terwijl we nog aan ons aperitief zaten. Dit was een sashimi van tonijn met de rouleau van kalfslende gevuld met Alaska koningskrab. Beide onderdelen hadden een rijke smaak, die ik net niet vond combineren. En het gerechtje in z’n geheel heeft niet veel indruk gemaakt, omdat ik het me al niet meer herinnerde. Gelukkig voor dit verslag wist Meneer Eediete het nog wel!
Tot nu toe ging het allemaal erg snel. Maar niet zo snel als die keer in de Restaurantweek dat we zowat binnen een uur buiten hadden kunnen staan. We probeerden toen nog aan de bediening aan te geven dat het tempo van ons wel wat omlaag mocht, maar collega 2 stond toen al met de volgende gang bij onze tafel. Uiteindelijk drong het bij hen toen wel door, en wij begrepen ook wel dat het voor de keuken een raar ding is als iedere tafel hetzelfde te eten krijgt. De Nederlanden had in dit opzicht wel wat beter voor elkaar, maar raakte voor het hoofdgerecht een beetje in de war. En daar moesten we dan ook relatief lang op wachten. En toen kregen we niet wat was aangekondigd!
Het hoofdgerecht zou bestaan uit verschillende delen van het piepkuiken, een stukje lever met zomergroenten staan. De zomergroenten lagen op ons bord, het plakje lever ook, maar geen piepkuiken. Bij navraag bleken die ochtend een paar jonge duifjes te zijn binnengebracht waarop de keuken besloot deze direct die avond te verwerken en een paar gasten hiermee te verrassen. Al was het wel de bedoeling dat deze verrassing aangekondigd zou worden, hetgeen bij ons dus niet het geval was. Maar de verrassing was een aangename, dus we klaagden niet! Mooi mals vlees, mijn stukje lever had net een tikkie meer mogen krijgen en het boutje vond ik te klein om op een nette manier te eten. Â
Als toetje stond een selectie van deserts op ons te wachten. Een zeer volle pana cotta met zomerfruit, een appeltaartje met spijs en een citroencremetaartje met een gebrand laagje aten we achtereenvolgens. En toen kwam nog het klapstuk: een souffle met daarin een schepje magnolia-ijs. Chefkok Wilco Berends kwam deze hoogst persoonlijk bij iedereen in de souffle stoppen. En op mijn vraag waarom deze combinatie begonnen zijn ogen te glimmen en zei dat het zo’n lekkere combinatie was. Hetgeen wij alleen maar konden beamen. Een mooie vondst! En toen onze buren even later vroegen hoe het zat met dat magnolia-ijs, kwam hij de bevroren bloemen laten zien, plukte een blad eraf en kneusde dat zodat we de geur konden ruiken.
Meneer Eediete sloot af met een Latte Machiato en mij werd gevraagd of ik een favoriete thee had. Ja, die had ik wel, verveine! De sommelier begon te grijnzen en zou de chef opdracht geven om deze in de tuin te plukken. Waarop de gastvrouw later het takje kwam laten zien. Maar dat herkende ik wel, de plant heb ik immers ook op mijn balkon staan. De zes friandises vond ik wat te veel van het goede, en ik was blij dat we er geen zeven kregen zoals onze buren.
Het eten was dik in orde, de bediening liet her en der wat steekjes vallen maar hun enthousiasme compenseerde dit zeker, dus wij hadden een topavond.
Nederlanden, Duinkerken 3, Vreeland aan de Vecht
