Edith’s digitale keuken

Als je in 1 weekend voor 2 verschillende partijen iets lekkers wilt klaarmaken, dan maak je voor je eigen gemak voor beide groepen (ongeveer) hetzelfde. Het is nu eenmaal makkelijker om veel van 1 gerecht te maken dan kleine beetjes van 2 gerechten, nietwaar?
Maar er waren wel kleine verschillen. De vriendengroep van Meneer Eediete begon vrijdag met een komkommer-yoghurtsoepje en bladerdeegstengels met parmezaan en sesam, en zij werden nog verrast met een geroosterde venkel met rozenblaadjes. De gasten van mijn verjaardag afgelopen zondag moesten het doen zonder deze twee gerechten, maar zij kregen ook weer lekkere spekkies omdat er kleintjes meekwamen en een fijn droog worstje.

Om te happen:
Huisgemarineerde olijven met citroen, tijm en olie
Huisgeroosterde noten
Iraanse vijgjes
Kwarteleitjes en radijsjes in Za’atar
Mini-mozzarella gemarineerd in lavendelolie

Om te dippen:
Hummus
Baba ganousj, lekker met de groentenchips
Artisjokkentapenade van artisjok en veel basilicum (uit dit boek)

Dipwaar:
Turkse pide,
Scrocchi, toastjes van de HEMA met olijven
Groentenchips van rode biet, pastinaak, wortel en zoete aardappel, al noemt AH ze groentencrisps

Salades:
Arabia-aardappelsalade met koriander en sinaasappel
Courgette met munt en basilicum
Tomaten met dille
Frisse komkommer

Vlees en vis:
Kippenpootjes met cranberrymosterd (uit Frankrijk en Ameland)
Lamskoteletjes met peterselie-muntsaus
Gemarineerde gamba’s met limoen en koriander

En ik werd op mijn beurt verwend met een leuke verjaardag met lieve mensen op een zomerse dag in het park. Ik kreeg ook fijne cadeautjes zoals de boeken Culinairia Espana en Italia, andere mooie literatuur, vijf lekkere eetfilms, fietstassen om nog meer eten naar huis te slepen, en het spel WiiSports Resort om een beetje in conditie te blijven.

geschreven op 28 July 2009 : 19:47 uur | categorie = catering | er zijn 5 reacties | print dit recept

Via achtereenvolgens een nieuwsberichtje, Google en LinkedIn kwam ik op het spoor van een oud-klasgenootje. Als eerste Venenciador, “sherryschenker” om ‘t op een wat lullige maar wel duidelijke manier te zeggen, van Nederland kwam ze in het nieuws. En gister spraken we weer eens af, na elkaar na de middelbare school uit het oog te hebben verloren. We besloten naar het strand van Scheveningen te gaan om daar een hapje te eten. Culpepper leek ons wel wat dus daar zochten we een fijn tafeltje uit.
En eerder die dag las ik op Twitter dat Mariella van Wijnkronieken op zoek was naar een leuke strandtent met goede wijn in de buurt van het Zwarte Pad aan het Scheveningse strand. Ik twitterde dat ik wel benieuwd was naar haar tips, omdat ik misschien die avond ook daar in de buurt zou zijn, maar die wezen niet naar Culpepper. En toch - en je raadt het al - zat Mariella bij dezelfde strandtent als ik. En net als ik maakte ze ook een foto van de wijnglazen.

Mijn Pizza Proscuitto kwam uit de houtoven van de strandtent en daar was niets mis mee. Mijn tafelgenote had wat meer moeite met de couscous (flauw), de groenten daarin (mochten best wat knapperiger), maar de gamba’s waren wel prima in orde. Dat kon ik weer niet zeggen van mijn Creme Brulante, die ik dan ook maar na een paar happen liet staan. De Panna Cotta van mijn oud-klasgenootje was best okay. Gelukkig zaten we er vooral om van de zon te genieten en elkaar opnieuw te leren kennen.

geschreven op 17 July 2009 : 19:43 uur | categorie = recensies | er zijn 2 reacties | print dit recept

Het is al weer twee weken geleden, maar op de dag dat de Waddenzee op de werelderfgoedlijst van Unesco is geplaatst, ging ik naar Ameland. Voor een sportief weekend, maar natuurlijk nam ik wat heuse streekproducten mee uit de plaatselijke supermarkt.

Rechtsachter staat een flesjes Aroniabessensiroop. Van deze vrucht had ik nog nooit gehoord, en op de website van Waddengoud leerde ik (hier) dat deze bes ook wel appelbes genoemd wordt. Het is geen inheemse bes, maar komt net als de vlierbes (cranberry) uit Noord-Amerika. Maar ook in Scandinavie en Rusland kent men de bes en de Vikingen zouden deze bes via hun strooptochten over heel Europa hebben verspreid . Vikingbes is dan ook een andere naam voor deze vrucht, die vanwege het sterke karakter van zijn plant door verschillende gemeenten in het openbaar groen zou worden aangeplant (las ik hier).

De Amelandermosterd was met cranberries van het naburige eiland Terschelling verrijkt en die gebruikte ik voor ongeveer deze aardappelsalade die ik voor de barbecue met de halve vereniging maakte. Gelukkig ging deze salade die avond niet op, want de volgende dag waren de smaken pas goed ingetrokken en was de salade nog lekkerder.

De Duinjam van Waddendelicatessen ging bijna op op het brood. De jam is gemaakt van duindoorn, vlierbessen, blauwe bessen en bramen.

De Namiddagthee van TikTak’s komt uit Groningen. De verpakking vond ik te mooi om te laten liggen, de (losse) thee zelf heb ik nog niet geproefd. Op wikipedia leerde ik dat dit bedrijf van Klaas Tiktak al vroeg begon met het maken van reclame voor zijn koffie en thees. In 1935 kwam een grammafoonplaat (voor wie nog weten wat dat is) met onder andere het Tiktaklied, waaruit 1 regel luidt: “Want wie Tiktaks namiddagthee en Tiktaks koffie drinkt, die voelt dal al zijn narigheid weer in het niet verzinkt.”. Prachtig!

geschreven op 12 July 2009 : 12:44 uur | categorie = w.v.t.t.k. | er is 1 reactie | print dit recept

Bij mij in de buurt zit een drietal leuke restaurants waar ik graag eten ga als de zin om te koken ontbreekt en we geen lust hebben om de stad in te gaan. Ik heb geloof ik alleen over Peper(is) ooit eens geschreven (twee keer zelfs). Maar ook Jasmijn & ik en Cafe West zijn prima restaurants om een eenvoudig hapje te eten.
Peper(is) is nu Peper en Flow en gisteravond gingen Meneer Eediete en ik het eens uitproberen. Het menu zag er prima uit en dus besloten we tot het verrassingsmenu dat uit vijf gangen zou bestaan.

Als amuse kregen we een stukje verse vijg dat in rauwe ham gewikkeld was en wer geserveerd met een balsamicostroop. Het idee was leuk, maar duidelijk was dat deze al een tijdje in de koeling klaar stond, want de vijg was te koud om lekker te zijn. Ook had de ham dunner gesneden mogen zijn, nu kon je het hapje niet makkelijk doormidden bijten.
We moesten een tijdje op het voorgerecht wachten, maar het was nog niet storend. En daarom waren we enigszins verbaasd dat we van de serveerster een glaasje van het huis aangeboden kregen. En snel daarna kwam het voorgerecht, dat bestond uit een prima salade van verschillende soorten sla, huisgemaakte croutons, kleine stukjes tomaat,druiven en de zachte blauwschimmel Blue d’Auvergne. En dat is een heerlijke kaas om met druiven te combineren.
Daarna kregen we een venkelsoepje met stukjes appel en walnoot. De soep had wat meer gebonden mogen zijn, nu was het een wat waterige substantie. De smaak was prima, maar de venkel werd wel erg verbloemd door de stukjes appel.
Het tussengerecht was een klein stukje zeebaars dat op de huid gebakken was, op een bedje van lamsoor, 1 gehalveerde groene asperge en een tomatencoulis. Lekker, niets mis mee en goed bereid.
Ook nu moesten we een tijdje wachten en zodra we dat in onze lichaamstaal (veel kijken richting de keuken) lieten merken, holden de serveersters naar de keuken en kwamen direct met onze borden aanlopen. Het hoofdgerecht bestond uit een stukje kalfslende dat te lang gebakken en daardoor erg taai was, het aardappelkoekje was net niet aangebrand, maar smaakte wel aangebrand, en ook de paddestoelen in de rode wijnsaus zagen zwart. Het was niet lekker, dus we hebben niet alles opgegeten en het uiteraard aan de serveerster gemeld. Het leek ons dat ons gerecht te lang op de pas heeft gestaan vanwege een miscommunicatie tussen keuken en bediening.
En die miscommunicatie zagen we ook bij het tafeltje naast ons. Het bestek stond in een hoge beker op tafel en moest je dus bij ieder gerecht zelf pakken. Dat is een slim systeem als je allerlei kleine gerechtjes serveert zoals Peper en Flow doen. Maar als de bestekbak leeg is, moet je deze wel aanvullen of vervangen voor een volle. Tot twee keer toe zagen we dat onze buren geen vork hadden en niet konden eten voordat ze deze gevraagd en gekregen hadden. Erger werd het toen zij in plaats van het hoofdgerecht al direct het toetje kregen na hun tussengerecht bij hun vijf gangen verrassingsmenu. Omdat wij ze net een gerecht voor waren, hadden wij het eerder in de gaten dan de bediening. De gasten hadden het zelf nog niet gemerkt, waarschijnlijk omdat ze de amuse (net als de gasten aan onze andere kant) meerekenden in de vijf gangen.
Het toetje bestond uit een een parfait van banaan, een stukje brownie en een bittere chocoladesaus met de kleur van melkchocolade. De lichtbruine kleur zette je flink op het verkeerde been voor de smaak, en de bittere saus paste wat ons betreft ook niet zo goed bij de zoete bananenparfait. Maar met de parfait en de brownie was niets mis.

Het menu had een duidelijke flow, in die zin dat de kwaliteit zeer golvend was. Dus de koffie en thee namen we liever thuis, het risico maar niet nemend dat onze avond in mineur zou eindigen.

geschreven op 10 July 2009 : 12:44 uur | categorie = recensies | REAGEER! | print dit recept

Van trekpaardenevenementen tot zonnebloemplukdagen, excursies Slikken en pompoenfairs, het staat allemaal in de zomerkrant van Voorne Putten, het Zuidhollandse ‘eiland’. Maar daarin was ik niet geinteresseerd. Wel in het stukje over een niet zozeer vergeten als wel een bijzondere groente, de Nieuw Zeelandse spinazie. Bij De Doornhof, een biologische boerderijwinkel zou deze groente te koop zijn. En daar ging ik met Meneer Eediete naar toe, want ik was wel nieuwsgierig geworden.
De vrouw van de winkel vertelde dat we al de tweede waren die speciaal voor deze Nieuw Zeelandse spinazie kwamen. Het is verwant aan IJzerkruid uit de siertuin en je kunt het als spinazie eten. Van wikipedia leerde ik dat het niet verwant is aan spinazie, maar juist aan postelein. Het is in de 18e eeuw naar Europa gekomen, en komt dus (?) dat dat andere Zeeland, die nieuwe versie daar aan de andere kant van de wereld. Niets nieuwe groente uit onze provincie dus. Maar een oude en bijzondere groente.
Het blad is lichtgroen, stevig, heeft de vorm van een pottertje en rauw had het een ziltige smaak. Ik stoofde het op traditionele wijze om de smaak zo puur mogelijk te kunnen proeven. Maar verwarmd werd de Nieuw Zeelandse spinazie zoet en kreeg het het bittertje van lang doorgekookte andijvie. Lekker en bijzonder.

Gestoofde Nieuw Zeelandse spinazie

* 1 ui
* 1 teen knoflook
* 600 gr Nieuw Zeelandse spinazie
* klont boter

Pluk de bladen van de spinazie, de jonge stelen kan je eten, en was de groente.
Snipper de ui en bak deze zachtjes in de boter.
Hak de knoflook en bak deze heel even mee.
Voeg dan de gewassen Nieuw Zeelandse spinazie mee, en bak deze tot ze licht geslonken is. Blijf omroeren zodat ook de bovenste bladen kunnen slinken.

geschreven op 7 July 2009 : 20:54 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | er zijn 3 reacties | print dit recept

Het personeelsblad van het ministerie waar mijn dagelijkse werk onder valt, heeft als vaste rubriek “place to be”. En toen ik de vraag kreeg op welke plek ik het liefste ben, had ik maar 1 antwoord: mijn keuken. En zo verscheen een leuk stukje over mijn avonturen in de keuken.

Â

Als je op het plaatje klikt, opent een pdf met het artikel.

geschreven op 3 July 2009 : 18:32 uur | categorie = w.v.t.t.k. | er zijn 2 reacties | print dit recept

Het is al weer de zoveelste variant van risotto met tuinbonen, maar in huize Eediete zijn we nu eenmaal dol op deze combinatie. Niet alle versies haalden mijn digitale keuken, maar deze wel. De boerenmarkt in Den Haag was de leverancier van de tuinbonen en ook kocht ik er een stukje zachte (boeren)geitenkaas.

* 160 gr rijst voor risotto
* 50 gr gerookt ontbijtspek
* 1 teen knoflook, 1 uitje, 1 kilo verse tuinbonen (of 2 a 3 ons gedopte tuinbonen uit de vriezer)
* geraspte schil van 1 citroen
* ongeveer een halve liter kippenbouillon, flinke scheut witte wijn
* parmezaanse kaas, klont boter, 150 gr zachte geitenkaas
* 3 takjes bonenkruid, peper en zout

Dop de tuinbonen en dop ze evt dubbel (zie ook hier). Verwarm de bouillon tot deze net kookt.
Verwarm voor de risotto een flinke klont boter in een koekenpan met een dikke bodem, bak daarin zachtjes het fijngesneden spek. Dan de fijngesneden knoflook en ui erbij tot de ui glazig is. Bak ook de rijst even mee tot deze al het vet opgeslokt heeft. Blus af met de witte wijn en als deze geabsorbeerd is, voeg je de ongeveer een kwart van de bouillon toe. In de tijd die de risotto nodig hebt, kook je de tuinbonen met de deksel op de pan in ca 8 minuten gaar in de rest van de bouillon en de takjes bonenkruid.
Iedere keer als je risotto droog wordt, neem je een beetje vocht weg bij de tuinbonen en voeg je dat aan de tuinbonen toe. Het lukte mij om het zo uit te kienen dat de tuinbonen klaar waren, en ik het kookvocht kon afgieten bij de risotto, waardoor deze precies goed werd.
Verdeel de tuinbonen en de geitenkaas in stukjes over twee borden en zet ze even onder de grill.
haal de risotto van het vuur af en roer er een flinke klont boerenboter, de geraspte citroenschil en de geraspte parmezaanse kaas en serveer met de tuinbonen.

geschreven op 2 July 2009 : 9:50 uur | categorie = recepten | REAGEER! | print dit recept