Op een uitnodiging voor een etentje met andere foodbloggers ga je als vanzelfsprekend in. Ik wel althans, zeker als je weet dat je tafelgenotes Ariana (kokkin in de Herberg), Lizet (van de Spinazie-academie) en gastvrouw Mariëlla (van wijnkronieken, en waardin in de Herberg) zullen zijn. Later bleken ook man Nico en de bierdrinkende zoon des huizes aan te schuiven, maar dat leverde alleen maar meer pret op.
Mariëlla was onlangs ambassadeur van Friends of Glass geworden. En ter ere daarvan had ze een enorme picknickmand vol servies van glas en plastic ontvangen. Een etentje met ons vieren leek haar een leuke gelegenheid om beide materialen op hun merites te beoordelen. En of we allemaal op onze eigen blog een stukje aan dit etentje wilden wijden. Maar natuurlijk!
We begonnen met een glas cava en wat lekkere vleeswaren en geitenkazen. De cava dronken we uit een mooie flute van glas en een grappige van plastic (links op de foto). Als eerste vonden we unaniem dat het glas vanwege het gewicht lekkerder in de hand lag, en we irriteerden ons aan het scherpe randje van het plastic. De cava rook wat frisser in het glas, hetgeen waarschijnlijk werd beïnvloed doordat het glas de koude temperatuur van de drank overnam, terwijl het plastic warm bleef aanvoelen. Datzelfde stelden we vast bij de witte wijnen die we bij het eten geserveerd kregen. Opvallend genoeg bleven bij de één de bubbels in het glas borrelen, terwijl bij de ander juist de bubbels in het plastic ongestoord hun gang bleven gaan. Daarvoor hadden we geen verklaring.
Intussen deden we ook een glasquiz, die deels uit vragen van Friends of Glass bestonden en deels door Mariëlla verzonnen waren. Met een score van 3,5 (waarvan ik 2,5 punten heb gescoord door te gokken) wist ik het minste, maar ik had eerlijk gezegd niet anders verwacht.
Tijdens het proeven en vergelijken maakten we ook de kanttekening dat de organisatie best wat betere plastic ‘glazen’ had kunnen opsturen. Van deze waren de randen zo slecht afgewerkt, dat het drinken alleen al daardoor niet zo prettig was. Toen het tijd werd voor de (heerlijke!) dessertwijn, hadden we het wel gezien: wij dronken alleen nog maar uit glas.
links twee identieke wijnglazen, plastic voor wijn, uiterst rechts plastic voor water
Ook het eten werd door Mariëlla zowel op glas als op plastic geserveerd. Het viel ons niet op bij de vleeswaren, maar de heerlijke aspergesalade zat in een fraai vormgegeven kunststof schaal (eigen bezit), terwijl we aten van groene glazen borden. Die hadden vreemd genoeg een bolling in het midden. Het tikken van het bestek op deze glazen borden deden onze discussies en gesprekken over van alles en nog wat - maar vooral over lekker eten enzo - soms verstillen.
Het toetje van ijs, schuimpjes en slagroom had Mariëlla weer op gekregen plastic borden geserveerd. Van deze diepe en sterielwitte bordjes kregen we allen een campinggevoel, en het idee kwam op om ermee te gaan frisbeeen. We hebben ons maar ingehouden.
Wel stelden we ons nog de vraag welke aardbeien de Albert Heijn aan Mariella verkocht had, maar dat bleek bij inspectie niet op het doosje te staan.
We concludeerden dat het voor de smaak van het eten wat minder belangrijk is waar je het op serveert, maar hé, het oog (en oor) wil natuurlijk ook wel wat!
Het was een zeer geslaagde avond, en wie weet komt er nog een vervolg op. Ideeën daarvoor hebben we inmiddels genoeg. Want de vergelijking tussen glas en plastic was nu niet helemaal eerlijk en kan op een betere manier getest worden. De plastic bekers waren dik, niet prettig afgewerkt en hadden ook niet allemaal dezelfde vorm als de glazen waaruit we dronken.
En hoe zou het zijn om de vergelijking uit te breiden naar ook andere materialen waarvan nu en in het verleden drinkbekers zijn gemaakt? Denk aan aardewerk, porcelein, of zelfs tin? En wat vinden we eigenlijk van kristal in vergelijking met glas?
En natuurlijk zouden we dan de door mij gemaakte en gebottelde wijn eens kunnen uitproberen. Nu durfde ik ‘m niet mee te nemen. Maar Ariana stelde me gerust, bij een vergelijkbare cursus wijn maken, was haar wijn veels te ‘waterig’ geworden.
Voor de details over de wijnen, verwijs ik je naar Wijnkronieken en in de Herberg staat een recept voor de schuimpjes.
