Edith’s digitale keuken

Ik ga straks bij collega I. wat lekkere hapjes brengen. Zij verjaart vandaag en voor haar 20 gasten en de vele kleine gasten die in haar huis zullen rondlopen maakte ik het volgende:

* muffins met zomers fruit
* brownies
* worteltjestaart
* stokbrood met kruidenboter, hummus en tapenade
* tabbouleh
* kip om te kluiven in een marinade van sherry, tijm en mosterd
* gemarineerde gamba’s in een mango-dipje
* geroosterde dadels met feta en spek
* broodstengels met rauwe ham of wilde gerookte zalm
* en huisgemarineerde olijven.Â

Ik ga ook feesten, maar dan verkleed in het zuiden van het land. Alaaf!

geschreven op 22 February 2009 : 11:11 uur | categorie = recept ~ buffet/hapjes/tapas/bbq/etc, catering | er is 1 reactie | print dit recept

Gisteravond verjaarde Meneer Eediete en dat vierden we bij restaurant Goesting. Inmiddels had ik er al wat enthousiaste verhalen over gehoord, dus werd het tijd om dit restaurant zelf eens met een bezoekje te vereren. De naam, volgens Vlamingen het mooiste woord van de Nederlandse taal en geef ze eens ongelijk, beloofde in elk geval al veel goeds.Â
Om bij Goesting te komen, kwamen we door een straat waar we nog nooit geweest waren. En dat is voor een voormalig taxichauffeuse best een vreemde gewaarwording, ik dacht alle straten van de stad inmiddels wel gezien te hebben. Het maakte dat we hoopten dat Goesting ons ook nieuwe paden op het culinaire vlak zou tonen, en we zetten vol verwachting onze fiets in het rek.
Het restaurant was nog leeg, wij bezetten pas het derde tafeltje. De driemansbediening gunde ons geen rust en we zaten nog niet of we kregen al de kaart voor een aperitief. Een mooi dwingende manier om mensen daartoe te verleiden, ware het niet dat er ook best leuke suggesties op de kaart stonden. Ik besloot tot een Pineau des Charentes en Meneer Eediete begon met een Roggenaer. Lekker!
En de amuse, een tompoes van eendenrillete met een mangogelei, kwam al snel. Deze was erg lekker en ik at denk ik de lekkerste bladerdeeg ooit. Een prima gerecht om te laten zien wat je in huis hebt. Maar we maakten de kaart nog maar even niet open om de bediening erop te attenderen dat we de rest van de avond in een iets rustiger tempo wilden eten en drinken.
Op de kaart zag ik alleen maar lekkere dingen, vooral de vleesgerechten leken me spannend, maar uiteindelijk koos ik voor het Wittevrouwenmenu. En dat deed Meneer Eediete ook. En ons voorbeeld werd, zo zagen we later, ook gevolgd door een groot deel van het inmiddels volgelopen restaurant.
Vooraf kregen we een bombe van gerookte Simmentaler-runderlende gevuld met pruim, rucola en pijnboompitten met erbij een mosterdsabayon en roomkaas. Echt een gerecht dat valt of staat met de kwaliteit van de ingredienten. De bombe stond! De Duitse rode Blauburgunder uit het wijnarrangement paste er goed bij, al vond ik de wijn op zichzelf niet lekker. De ober pikte dit niet op en zo bleef ik bij het tussengerecht bij deze wijn (die ook daarbij niet slecht paste!). Meneer Eediete werd aangenaam verrast met misschien wel de lekkerste witte wijn die hij kende, een Tryst uit Australie. Het trio van coquille, tartaar yellow fin tonijn met een kamillegelei en een bloemkoolmousse was niet heel bijzonder. Het mooie was wel dat de gelei van kamille op zichzelf nergens naar smaakte, maar bij de tonijn helemaal los ging.
Iets dergelijks gebeurde ook bij de kalfssucade. Dit superzacht gestoofde vlees kreeg een boost als je het at met een beetje van de eendenlever. Ik weet nu dat ik niet dol ben op frietjes van knolselderij, maar de laurierjus bij het vlees vond ik heerlijk. Ik meen dat we de Mongana uit Toscane erbij dronken, een lekker wijntje.
Het dessert was een chocoladebrownie met een marmelade van roze peper en sinaasappel en erbij wat ijs en hangop. Erbij kreeg ik een koude Banyuls. Hoewel op de fles een advies-serveertemperatuur stond van ca 14 graden Celsius, vond Goesting het een beter idee om deze dessertwijn kouder te serveren. Nu was ie te koud naar mijn smaak. Jammer!
De thee kwam in een enorme caroussel met allerlei blikken thee. Maar ik koos als altijd mijn all time favourite verveine om de feestlijke avond mee af te sluiten.
Met Goesting heeft Utrecht er weer een goed restaurant bij gekregen, waar ik nog wel een keer zal terugkomen. En die hardpratende BN’er mag dan wat mij betreft wegblijven. Alhoewel, met de opgevangen verhalen kan ik bij de roddelbladen vast genoeg ‘verdienen’ om de toch wel aanzienlijke rekening te betalen. Een rekening waar overigens het continu en zonder te vragen aangevulde brood en ijswater niet op stonden!

geschreven op 21 February 2009 : 21:49 uur | categorie = recensies, uit eten | er zijn 2 reacties | print dit recept

De actie van Felix Wilbrink in de Telegraaf over spetterende boter, krijgt zijn voorlopige climax: Vara’s consumentenprogramma Kassa laat in haar uitzending van morgenavond een botertest zien. Wereldkampioen koken Toine Smulders is erbij en in zijn column van vandaag verklapt Felix Wilbrink al een klein beetje de uitslag: de beste boter is echte boerenboter, al zijn er heus ook enkele goede fabrieksboters.

Mijn eigen kleine test gaf ook al deze uitslag: de boerenboter van Weerribben die ik kocht op de Biologische markt in Den Haag spettert niet, kleurt mooi bruin en geeft geen verbrande puntjes.Â

Kassa, NED2, zaterdag 14 februari, 18.55 uur

update: De uitslag kwam niet overeen met mijn observaties. Ik ga binnenkort de test thuis eens serieus over/na doen.

geschreven op 13 February 2009 : 11:02 uur | categorie = w.v.t.t.k. | REAGEER! | print dit recept

Aan de andere kant van de stad was ik. Daar was een klein winkelcentrum, waarvan de helft van de winkels een grote keten toebehoorde en de andere helft nog in handen was van kleine ondernemers. Zo ook de slager, aangesloten bij het Worstmakersgilde. En in zijn vitrine lagen Amerikaanse filetlapjes. Wat er zo Amerikaans aan was, dat wist de dame aan de andere kant van de toonbank ook niet zo goed. Zo moest zij ze in elk geval noemen. Van wie? Dat heb ik niet gevraagd. Wel wist ze te vertellen dat het vlees gepekeld en gerookt was en dat de vetrand ingesmeerd was met sojasaus en bruine suiker en zo gekarameliseerd was. Het bracht mij ertoe om winterpenen op onderstaande wijze te roosteren (en dus niet zo of zo of op een van de nooit beschreven manieren). Een goed idee, zo bleek aan tafel!

Geroosterde wortels versie zoveel

* 500 gr winterpeen
* 3 uien
* 1 el honing
* 1 el sojasaus (donkere)
* 4 el (arachide)olie
* 1 tl verse gember - gehakt
* 1 teen knoflook
* 1/3 stengel citroengras
* peper en zout

Hak de citroengras, knoflook en gember fijn. Meng met olie, sojasaus, honing en naar smaak peper en zout.
Schil de winterpeen, halveer ze in de lengte en snijd dan de stukken in de lengte in vier parten.
Schil de uien en snijd er (halve) ringen van.
Meng de ui, peen en de marinade goed door elkaar.
Rooster in een oven van ca 200 graden tot de wortel zacht is en de ui goudbruin.

Lekker met puree en varkensfiletlapjes.

geschreven op 9 February 2009 : 22:39 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | REAGEER! | print dit recept

Het komt mij iets te vaak voor dat de labels op zakjes in de vriezer onleesbaar zijn geworden of eraf zijn gevallen. Ook aanwijzingen op wat er in een zakje zit die er met inkt opgeschreven zijn, zijn lang niet altijd meer te lezen. En zo ontdooi je soms ingredienten waarmee je op dat moment niet zoveel raad weet. Ik ben benieuwd wat ik morgenochtend in mijn koelkast zal vinden, uit contour en de kleur van de inhoud in het (blauwe) zakje kan ik niet veel opmaken.
Wat ik gister uit de vriezer haalde, was nog wel duidelijk: shoarmabroodjes, gyrosvlees, een restje zelfgemaakte humus en halloumi. De dag ervoor kocht ik een rode paprika die ik niet nodig bleek te hebben en deze kreeg met een in ringen gesneden ui en het vlees een plekje op de grill. Ook de halloumi legde ik er in plakjes op. In de koelkast vond ik nog een halve komkommer die ik in reepjes sneed. De shoarmabroodjes warmde ik op in de broodrooster en ik maakte een snel sausje van mayonaise, water, knoflook en bieslook. Broodje opensnijden, insmeren met humus en dan lekker vol beleggen met de verschillende ingredienten. Niet echt een recept, maar lekker genoeg om te delen. Doe er je voordeel mee!

geschreven op 7 February 2009 : 23:11 uur | categorie = recept ~ overig | er zijn 2 reacties | print dit recept

Tja, ik moest ook even een paar keer knipperen met mijn ogen: een kliswortel! Daar had ik nog nooit van gehoord. Het ding is was zo’n 20 cm lang en maximaal 1,5 cm breed (al schijnt ie nog vele malen groter te kunnen worden!). De aarde zat er nog op en daaronder zag je een lichte schil.
Kinderen kennen ‘m wel, maar dan alleen de “stekelige zaadhoofdjes” ervan. Die klittenbollen die aan je kleren bleven hangen, weet je nog? Ze zouden de Zwitser Georges de Mestral geinspireerd hebben tot de ontdekking van de klittenband in 1941/51.
Google vertelt verder over de geneeskrachtige werking van de kliswortel. En je krijgt een aantal sites waar je het in pillen, extracten en capsules kunt kopen. De geur was inderdaad het beste als medicinaal te omschrijven. En gedroogd zou het zelfs tegen Het Kwaad beschermen mits verzamelt tijdens de afnemende Maan. Maar ik zocht verder.
In Japan wordt het ding Gobo genoemd, en in de azijn gelegd tegen de bittere smaak (of toch aardse?) smaak. In het engels heet het Burdock, maar ook Kladewortel kwam ik tegen, evenals Wilde Rabarber (vanwege het blad) en Grote Klit. Vergelijkingen met pastinaak en schorseneren worden gemaakt. En het koken kan je het in elk geval nog bakken, maar gefrituurd is het ook lekker met zeewier.

En wat ik er mee deed? Laten verdorren! De kliswortel kreeg ik van K. in mijn handen gedrukt. Zij vond deze in haar groentetas en wist ook niet zo goed wat ze ermee moest. Drie kliswortels verdwenen in de soep en ik kreeg de vierde. Bij thuiskomst, en dat zag je al op de foto, was de wortel al slap en aan het uitdrogen (rechter uiteinde). Maar het leverde me buiten al deze kennis nog iets anders op, zoals iedere zoektocht via Google: nog meer feeds van mooie bijzondere blogs om te volgen…

geschreven op 3 February 2009 : 22:24 uur | categorie = tips, truuks & weetjes | er zijn 6 reacties | print dit recept

Het plaatje zag er smakelijk uit: een mooi stuk lamsvlees, wat schijven sinaasappel en een hand die een vleesvork vasthoudt. De hand behoort Gordon Ramsay toe, en ik bladerde in zijn boek Gezond met Ramsay. Er lagen nog wat lekkere aardappels die je goed kunt roosteren in de oven en zo was ik er al snel uit wat we zouden gaan eten.

Lamsbout a la Gordon Ramsay

* een stuk lamsbout, ik had ca 400 gr voor 2 personen
* 1 sinaasappel
* 4 tenen knoflook
* olijfolie
* 1 tl milde paprikapoeder, 1 tl gerookte paprikapoeder, 1 tl gemalen komijnzaad, peper en zout

Verwarm de oven voor op 180 graden.
Maak een marinade van de specerijen en de olijfolie.
Verwijder eventueel vet van de lamsbout, maak her en der kleine inkepingen in het vlees en masseer dan de marinade goed in het vlees.
Schil de knoflooktenen en snijd ze in dunne plakjes, die je in de inkepingen van het vlees propt.
Bindt eventueel het vlees mooi op tot een mooi pakketje.
Leg het vlees in de ovenschaal en leg er plakken sinaasappel op.
Leg de aardappels (zie hieronder) rondom het lamsvlees.
Steek een kerntemperatuurmeter in het vlees en laat deze afgaan bij 50 graden Celsius.
Haal het vlees dan uit de oven, verpak het in alufolie en laat het zo nog ca 10 min. staan.
Als de aardappels nog niet gaar zijn, laat je deze gewoon nog even in de oven staan.
(En pas later realiseerde ik me dat ik deze combinatie van specerijen al kende.)

Geroosterde aardappels

* 500 gr vastkokende lekkere aardappels
* olijfolie
* takje rozemarijn, zout

Was de aardappels en snijdt ze in evengrote parten. Kneus de rozemarijn en hussel deze met olijfolie en zout door de aardappels.
Leg de aardappels in een ovenschaal en rooster ze in een oven ca een half uur tot ze gaar zijn.

Lekker met een salade.

geschreven op 2 February 2009 : 12:27 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | REAGEER! | print dit recept