Al een tijdje was ik niet meer zo blij met mijn koksmes. Deze is te groot en te zwaar, en dat is vooral vervelend als ik vele uren achter elkaar in de keuken bezig ben. Dus toen ik gistermiddag langs de winkel van Paul van Dillen reed, besloot ik om eens binnen te kijken. Ik legde hem mijn dilemma voor en ik kreeg verschillende messen in mijn hand gedrukt. En zo stond ik in de winkel een beetje net te doen of ik iets in stukjes sneed op een snijplank en moest ik op basis daarvan een beslissing nemen over een mes dat levenslang meegaat. Ik vind dat bij schoenen ook al zo lastig: die draag je een paar minuten in een winkel, je loopt er wat mee over tapijt, en op basis daarvan moet je maar beoordelen of ze ook lekker lopen als je er wat meer meters op straat mee wilt maken.
Eén van de messen die ik zo probeerde was een (bijna) keramisch mes, van Zassenhaus. Helemaal zwart, vederlicht, heel stijf, dun lemmet, maar net een te kleine maat (15 cm) om als koksmes te dienen. “Leuk als bijmes”, mompelde ik, waarop Paul van Dillen in de lach schoot, want van een ‘bijmes’ had hij nog nooit gehoord. Ik bedoelde dan ook een leuk mes voor erbij. Het was alleen iets te groot voor een officemes, hèt voor-alles-handig-mes van koks dat ik nog niet in mijn collectie heb, dus legde ik het weer weg.
Uiteindelijk koos ik voor een Global. Die lag lekker in evenwicht in mijn hand en was wat minder zwaar dan de Zwilling met contragewicht in het handvat. Maar toen bleek dat Paul van Dillen dat mes niet op voorraad had. Op het mes dat ik in mijn hand hield stond zijn eigen naam (letterlijk!). Ik zei dat het geen haast had en dat ik wel wilde wachten tot hij het mes weer binnenkreeg. Daarop beloofde hij me een cadeautje. Zomaar, als dank dat ik wilde wachten en het niet in tussentijd ergens anders ging kopen. En wilde ik dat cadeau nu hebben of als ik mijn koksmes kwam ophalen? En zo kwam ik toch thuis met een mes, het keramische bijmes.
Om het lemmet van het mes, dat wel van (carbon)staal is, zit een keramische coating. “Het lemmet heeft op deze manier de mechanische eigenschappen van een stalen mes en zal dus niet snel bros breken zoals een keramisch mes, maar heeft aan de andere kant de eigenschappen van keramiek en kan dus uitermate roestvast en hard worden gemaakt waardoor het lang scherp blijft”, aldus dit document.
Ik zou het een heerlijk mes vinden, aldus Paul van Dillen. En hij lijkt gelijk te krijgen. Mijn uitjes snipperde ik ragfijn, ook het hakken van knoflook ging er prima mee, de spek uit de vriezer doorkliefde dit mes met gemak, alleen de schil van de pompoen verwijderde ik iets makkelijker met mijn grote koksmes. Natuurlijk sneed ik ook in één van mijn vingers, maar dat hoort erbij, als je een mes voor het eerst gebruikt, toch? Ik maakte ongeveer deze pompoenrisotto en ben blij met het cadeau.
Dit is de inleiding van een essay dat ik schreef voor M/V, het SCP-nieuwjaarsboekje 2009. Ieder jaar verzint directeur Paul Schnabel een thema waarmee de medewerkers aan de slag mogen. Het hoeft niet persé te maken te hebben met het werk dat we op het SCP doen.
