Het brood was vanochtend vers gebakken, de pate (met bieslook)Â bij het ontbijt vergeten, de Le petit Doruvael had ik al een tijdje (want gekocht bij Landwinkel Sonneveld) gevacumeerd in de koelkast liggen en er lag nog een klein restje gehakt in de koelkast. Een ander stukje kaas en wat droge worst maakten deze zondagse genoegens compleet.
Naast de culinaire kalender wordt er jaarlijks ook een scheurbare psychologiekalender uitgeven. En in de versie van dit jaar zal voor het eerst veel aandacht besteed worden aan de relatie tussen de psyche en voeding. Letterlijk voer voor psychologen dus.
En onder dit kopje schreef ik 14 stukjes voor deze kalender. Ik ging op zoek naar informatie over anorexia nervosa en boulimia (17 juli en 22 augustus), maar ook obesitas (16 december). De laatste onderzoeken naar de relatie tussen voeding en agressie (5 november) en intellectuele prestaties (26 november) passeren de revue. Maar ik vond het ook leuk om te schrijven over watertanden (17 juni), het Bearnaisesyndroom (12 oktober), het nature-nurturedebat rondom smaak (4 december) en testen over langzaam eten (26 mei) en de waardering van de wijn als er een prijskaartje aanhangt (18 september). Of scheur iedere dag een bladzijde en heb even geduld tot 12 februari als het eerste stukje van mijn hand verschijnt. Tot bijna het einde van het jaar kan je je lol op, want op 27 december smijt ik uit met een leuk testje over proeven met je ogen.
En laat je niet misleiden, want ook anderen schrijven over voeding, soms zelfs onder ‘mijn’ kopje Voer voor psychologen. Maar dat maakt de kalender eigenlijk alleen maar leuker, nietwaar?Â
De psychologie scheurkalender verschijnt bij Veen Magazines en ligt nu in de winkels. isnb 9789085711605
Het voordeel van freelancen is dat je makkelijk tussen de bedrijven door even boodschappen kunt doen. Ik haalde bij een antiquariaat het boek Eten en eetlust in Nederland (1840-1900), een historisch-sociologische studie van Anneke van Otterloo. En daarmee was ik al halverwege op de weg tussen mijn huis en de verantwoorde en veel geprezen viswinkel Fishes. Natuurlijk wist ik al langer van het bestaan ervan, maar ik was er nog nooit eerder geweest.
De hypermoderne zaak heeft een vide waar je kunt zitten, maar ik kwam niet verder dan de vitrine. Daarin lagen verschillende kant-en-klare visgerechten, maar natuurlijk ook verse vis op ijs. Ik wilde een tartaar van vis uit het boek Bistro Thuis uitproberen en daarvoor werden makreel, sardine, tonijn of zalm aangeraden. Ik koos bij Fishes voor de gelevintonijn, die bij thuiskomst toch niet zo verantwoord gegeten kan worden. Maar lekker was het wel, waarmee het gerechtje als voorgerecht was geslaagd, al zal ik het binnenkort op een andere manier presenteren. Dat lezen jullie dan nog.
Ook kocht ik twee van hun vel ontdane slibtongetjes voor het hoofdgerecht. Ik depte ze droog, bestrooide ze met peper en zout en bakte ze in flinke kluit boter aan beide kanten. Na een paar minuten per kant haalde ik de visjes uit de pan en hield ze warm in aluminiumfolie. Het aanbaksel roerde ik los en bluste ik af met wat citroensap, witte wijn en visbouillon. Dat liet ik tot de helft inkoken en bracht het verder op smaak met verse kruiden zoals peterselie en bieslook en een flinke scheut room. Erbij had ik aardappelpuree, gestoofde zeekraal en een salade van botersla en tomaat.
Lekker! Erg lekker eigenlijk. Zo, daarvoor heb ik deze foodblog ook, om gewoon even te zeggen dat ik lekker gegeten heb! Van meneer Eediete mag ik dat hooguit maar een paar keer per avond zeggen. Dus zijn jullie vanavond even de klos. Het was heerlijk!
Ik beloofde het Mirjam al een tijdje geleden dus hier het recept. Ik heb het gemaakt met een pittige geitenfeta en ook met een veel zachtere koeienfeta en op beide manieren viel de salade erg in de smaak. Dus maak er gerust meer van dan je denkt nodig te hebben, want de schaal is leeg voor je het weet.
* 1 meloen
* ca 200 gr feta
* lekker veel verse basilicum en verse munt
* evt nog wat lekkere olijfolie en versgemalen peper
Schil de meloen en snijd het vruchtvlees in hapklare brokken.
Snijd ook de feta in stukjes.
Scheur de verse kruiden fijn en meng alle ingredienten.
Breng eventueel nog op smaak met olijfolie en de peper.
Wijn maken is een langdurig project. Na de eerste stap moet je de gist de gelegenheid geven om haar werk te doen. Deze periode van ca 10 dagen wordt de periode van de eerste gisting genoemd. Het water in het waterslot blubt er op los, en dat is een goed teken.
Tijdens de tweede les leerden we hoe we moesten berekenen hoeveel suiker we na deze fase moeten toevoegen. Dat is afhankelijk van hoeveel alchol je wilt dat je wijn bevat en het soortelijk gewicht op de eerste dag. Deze suiker zorgt dat de gist kan blijven werken en dat er alcohol ontstaat. Maar zover is het nog niet.Â
Als je op je werk een email krijgt met onder andere de tekst: “[Het bedrijfsuitje zal] … dit jaar in het teken van ‘proeven’ staan. Enige experimenteerlust en onbevangenheid om het onbekende tegemoet te treden is meegenomen, maar ook voor de behoudender types is er genoeg te genieten. De [uitjes-commissie] kan zorgen voor witte jassen, stofbrillen en helmen, maar buiten je verslikken zijn er weinig gevaren bij de ‘proeven’ op deze dag.”, waar denk je dan aan?
Ik moest denken aan Proef van eetontwerpster Marije Vogelzang. Maar omdat ik geen flauw idee had of zij haar medewerking zou verlenen aan een bedrijfsuitje, hield ik mijn gedachten voor me. Ik bleek echter gelijk te krijgen.
De dag begon met een lezing van Marije Vogelzang over haar werk en haar ideeen. Aan de hand van een diashow vol prachtige foto’s ging Marije kriskras door haar werk. Van de bekende suikerlollie in de vorm van een pistool, naar een recente uitdaging in Libanon, ze vertelde over de kraanwaterproeverij en haar afstudeerontwerp voor een nieuw begrafenisritueel, maar ook over de foodwave en de knuffelworst. Centraal in haar werk staat het idee dat je als ontwerper geen materiaal kan vinden dat zo dicht bij de mens staat als voedsel. En naar voedsel kan je op veel verschillende manieren kijken: met je zintuigen, als resultaat van een chemische samenstelling, maar het maakt ook onderdeel uit van de cultuur of samenleving, het is natuurlijk en zelfs vanuit de psychologie kan je er iets mee.
Nieuwsgierig geworden? Kijk even op haar site of bijbehorende blog. Na afloop van haar lezing vertelde Marije me dat er tegen het einde van het jaar een overzichtsboek van haar werk onder de titel Eat Love wordt uitgebracht, dus daar kan je eventueel ook op wachten. [Het boek is uit!]
Nog duidelijker hoe Marije Vogelzang werkt, werd het tijdens de lunch. We kregen allen een nummer en een bijbehorende plaats aan een tafel toegewezen. Iedere tafel had 4 zitplaatsen en er stonden grote lunchzakken in twee verschillende kleuren. Het nummer correspondeerde met de duur van het dienstverband en de tafelschikking was zo dat de oudstgediende tegenover de jongste werknemer zat etc. Een van de twee had een zak met alleen eetmaterialen zoals borden, bestek en bekers, terwijl in de andere zak juist alleen het eten zat. En zo werd je gedongen met je overbuurman of -vrouw in contact te komen en samen te eten. Erg leuk om eens met een collega aan de praat te raken waarmee je dat normaal gesproken niet zo snel zou doen.Â
Na de lunch werden we op basis van onze eigen voorkeuren ingedeeld in drie groepen. Ik zat in de groep natuur en dat betekende dat we in Benthuizen bij de familie Sonneveld appels gingen plukken. Na een uitleg van fruitteler Jan over zijn bedrijf, de appels en het plukken (”een boom mag het eerste jaar boom zijn”), mochten we een zak vol van de bomen halen. Deze brachten we daarna naar de Voedselbank van Rotterdam. Ik had er een beetje ongemakkelijk gevoel bij, maar dat verdween enigszins toen ik een van de medewerksters hoorde zeggen dat zij geen bestaansrecht hebben als er geen overschotten zouden zijn. Ook bij de voedselbank kregen we tekst en uitleg en daarmee werd het een leerzame middag.
En die kreeg nog een zeer smakelijke voorzetting in loungerestaurant Obba. Obba is een typisch Rotterdams restaurant. Het casco bestaat uit zeecontainers, het kijkt uit over de Maas en is multicultureel. Obba betekent Koningstent en dat is de belangrijkste tent in een nomadenkamp. Eigenlijk zou het “Oba” moeten heten, maar de eigenaresse vertelde ons dat het in Rotterdam al gauw de bijnaam “O, bah” zou krijgen, dus liet ze er staand voor de balie van de Kamer van Koophandel snel nog een B bijzetten. Het is een unieke plek om te eten en het eten is er goed.
En zo werd het een heel mooi uitje voor deze foodloving lady!Â
De foto van de appels is gemaakt door collega Ria Vogels.
Wijn, tja, ik vind het lekker. Als ik een slok neem, weet ik wel of ik de wijn lekker vind of niet. Of dat de wijn bij mijn gerecht past of niet. Maar verder weet ik er eigenlijk niets van. Dus toen de personeelsvereniging weer een leuke activiteit aankondigde, was ik er als de kippen bij en meldde ik me aan voor de cursus wijn maken. En zo zat ik afgelopen week temidden van 5 collega’s te luisteren naar een andere collega die als hobby regelmatig wijn maakt en zelfs een eigen wijngaardje op een volkstuincomplex in Utrecht bezit. Van mijn medecursisten was er 1 die al eens eerder geprobeerd had om van eigen druiven wijn te maken, en die zich ten doel had gesteld om nu eens een keer een goede wijn te maken. De andere drinken net als ik graag een glaasje en wilden er gewoon eens wat meer van weten.
Dus daar zaten we dan. Termen als sulfiet, tanine, soortelijk gewicht, witte wijn van blauwe druiven, wilde gisting, koolzuurgassen en droesem vlogen ons om de oren. Maar het tempo was wel zodanig dat ik nu wel weet wat er allemaal mee bedoeld wordt. Een kleine 2,5 uur leerden we over de theorie van het wijnmaken. Tenminste, of de eerste stappen daarin. En zo werden we toegerust om zelf thuis aan de slag te kunnen met buikfles, blikje druivenconcentraat, wijngist, water en sulfiet.
Dat betekende dat ik de buikfles van 5 liter moest schoonmaken en ontsmetten, daarna moest ik het druivenconcentraat uit blik (bij gebrek aan een wijnrank op mijn stadsbalkonnetje), gist en gesteriliseerd water mengen en afsluiten met de waterstop. Oh nee, tussendoor moest ik ook het soortelijk gewicht van mijn mengsel bepalen (rechterfoto).
Later deze week komen we weer bij elkaar om onze resultaten te vergelijken en de volgende stap te bespreken. Dan moet ik ook weten of ik al een eigen wijntje met Kerst wil serveren dat wat minder sterk (in alcholpercentage) is, of dat ik wat langer geduld zal betrachten om een stevigere wijn met een alcoholpercentage van ca 13% voort te brengen.
