Edith’s digitale keuken

Als ik een papiertje niet meer gebruik, komt dat bij het oud papier. Boeken die ik echt - maar dan ook echt - niet meer wil hebben, geef ik weg aan iemand die ik er meer plezier mee kan doen. Maar bij het oud papier komt het niet terecht.
Maar niet iedereen is hetzelfde. En zo kon het voorkomen dat Meneer Eediete bovenop de volle oud-papierbak aan het einde van de straat een kookboekje vond. Natuurlijk nam hij dat voor me mee.

En dat leverde mij een halfuurtje vermaak op. Het boekje komt uit 1989 en is oorspronkelijk uitgegeven in Liechtenstein. In die tijd al werden huishoudens kleiner en hadden mensen het te druk om ’s avonds nog uitgebreid te koken. Het voorwoord gaat daar uitgebreid op in en stelt dat met een kleine moeite het eten toch heel gezellig kan worden aangekleed. Een “gezellig aangeklede tafe met voorverwarmde borden en schalen is al voldoende en vraagt weinig inspanning”. Het voorwoord eindigt met “Wanneer u op deze kleinigheden let, zal uw gedekte tafel ook op een gewone doordeweekse dag een vreugde voor het oog zal zijn”. Immers “Het oog eet ook mee“.
Na deze inleiding volgen de recepten die heel praktisch zijn onderverdeeld in soepen, voorgerchten, salades, vis- en verschillende vleesgerechten en gerechten met rijst, pasta en alleen groenten om te eindigen met toetjes. Opmerkelijk vind ik het dat in de winter er geen sla wordt gegeten, omdat het dan niet verkrijgbaar is (??), bami goring wordt een Indonesisch pastagerecht genoemd en woorden als ‘vermengen’ en ‘grilleren’ worden veelvuldig gebruikt. Het gaat nog een stapje verder met de opmerking dat je een ‘reputatie als kenner’ opbouwt met een gerecht met onder andere asperges uit blik. En daarbij serveer je een ’smakelijk bijgerecht’ van verse asperges!
Echt van deze tijd is het boekje niet. Maar toch staan er een flink aantal gerechten in die je nu nog best kunt maken zonder als ouderwets te worden versleten door de culinaire goegemeente. En wie weet zet je daarmee een nieuwe trent. Al zou ik me niet aan die in een deegjasje gefrituurde peer gevuld met gorgonzola.Â

geschreven op 29 July 2008 : 22:09 uur | categorie = recensies | REAGEER! | print dit recept

Zo één keer per jaar mag je in het middelpunt van de belangstelling staan. Dan trakteer je de mensen om je heen op de heerlijkste hapjes en krijg je cadeautjes daarvoor terug. Gister was het voor mij zo’n dag.
Ik hield het klein, ondanks dat ik een lustrum te vieren had, met alleen familie. Maar dat heeft zeker de pret niet gedrukt. Zeker niet omdat ze weten waarmee ze mij kunnen verwennen: culinaire cadeautjes. Het begon al om 00.00 uur toen Meneer Eediete mij “proef Londen” in de handen drukte. Het boek staat vol met de heerlijkste recepten, adressen van de mooiste restaurants en de lekkerste eetwinkels van Londen. En Meneer Eediete had er ook vliegtickets en voucher van een eenvoudig hotel bij gedaan. Dat wordt veel voorpret de weken tot het laatste weekend van augustus. Tips en afraders blijven welkom! Â
Mijn ouders zijn stad en land afgereden naar een bakplaat die bij mijn oven hoort. Want ondanks dat ik geen eenvoudig exemplaar in mijn keuken heb staan, zaten er alleen ovenrekken in. Maar nu kan nog makkelijker koekjes bakken, zonder allerlei kunstgrepen met ovenschalen en siliconen matjes uit te hoeven voeren. Daarbij kreeg ik een boekje van mijn verlanglijstje: “De dood in de pot?”. Over wat er bacteriologisch gezien allemaal mis kan gaan als je eten bereidt.
Mijn zusje kwam met een flinke jetlag een doos Braziliaanse snoepjes langsbrengen (zie foto). Omdat we heel slecht zijn in het over en weer geven van cadeaus, zal ze het daarbij laten. Van mijn schoonfamilie kreeg ik handig barbecuegereedschap. Maar een garantie voor mooi weer de rest van deze zomer kreeg ik er helaas niet bij.

Uiteraard verwende ik mijn gasten ook. Op tafel had ik Turks brood met huisgemaakte kruidenboter, tapenade en een (gekochte) grove paté gezet. Erbij een lekker frisse gazpacho (ongeveer zoals deze). Ik had ook wat in knoflook, citroen, rozemarijn en tijm gemarineerde kippepootjes gegaard - op mijn nieuwe bakplaat - in de oven. Erbij een auberginetaart met kappertjes-peterseliesaus uit het boek Vegeteranean en een meloen-fetasalade. Voor volgend jaar staat een goede ijsmachine op mijn verlanglijstje, maar nu hield ik het bij gekocht ijs met slagroom uit de kidde. Bij de koffie had ik nog deze onvolprezen pruimentaart.

geschreven op 27 July 2008 : 18:34 uur | categorie = catering | er zijn 3 reacties | print dit recept

Meneer Eediete kwam gister thuis met het avondeten voor die avond en een paar boodschappen waarmee ik vandaag aan de slag kon. Met gehakt, een avocado, een zak nacho-cheese chips en een potje sour cream kon dat weinig anders betekenen dan dat ik Nacho’s zou moeten maken.
Maar ik voelde me vandaag iets meer culi-geïnspireerd en ging met deze ingrediënten èn Mexicaans aan de slag, maar dan anders. Op het bord zag het er vrolijk uit met al die kleurtjes - en veels te lekker zodat er geen tijd overbleef om een foto te maken - en daarom doop ik deze combinatie ‘zomers Mexicaans’.

Gehaktspiesjes van de grill
Meng 250 gram gehakt met een teen knoflook, een klein sjalotje, Mexicaanse kruidenmix (ik gebruikte een ‘rub’ uit een potje dat ik meenam van een kampeervakantie in Australië en een schepje Seasoning Mix) en� het sap van 1/4 limoen. Maak er kleine hamburgertjes of spiesjes van en gebruik een grillplaat of -pan om ze te garen.

Bonen-maissalade
In het boek Vegeterranean las ik over deze salade. Ik voegde er een tomaat aan toe en gebruikte limabonen in plaats van cannellinibonen.
Meng een blikje limabonen met een in stukjes gesneden tomaat, een halve in stukjes gesneden groene paprika, een fijn gesneden sjalotje, een fijngehakte teen knoflook, 4 el olijfolie, 1 tl balsamico-azijn, 2 el citroensap, een paar drupjes tabasco en peper en zout. Voeg daaraan gare mais toe die je kant en klaar uit blik haalt of (en dat heb ik gedaan) uit de diepvries die je dan een minuut of 7 kookt.

Lekkere nacho-chips
Neem een zak nacho-chips en spreid deze uit over een� ruime ovenschaal. Meng een eetlepel salsa (uit een potje) met een� heel fijngesneden tomaat, een halve groene paprika in heel kleine blokjes� en� 2 el verse peterselie en verdeel dit over de chips. Strooi er� lekker veel geraspte kaas over en zet de schaal onder de grill tot de kaas gesmolten en licht gekleurd is. Pas op, dat gaat heel snel!

Guacamole
Prak een� heel rijpe avocado met een teen fijngehakte knoflook, zout, limoensap en een klein beetje olijfolie tot� een smeuiige saus. Nu komt het regeld voor dat je geen rijpe� avocado kunt krijgen, gebruik dan een� staafmixer of keukenmachine en meng er� wat extra olijfolie door.
�

geschreven op 24 July 2008 : 21:37 uur | categorie = recepten | er zijn 5 reacties | print dit recept

Ik ben niet zo van de koekjes bakken, maar afgelopen weekend zat ik in Tessa Kiros’ Alle smaken van de Regenboog te bladeren op zoek naar leuke ideeën voor een drie-gangenbuffet die ik volgende week voor een man of 20 ga koken (zie hier het verslag) en toen kwam ik deze koekjes tegen. Ik moest ze gewoon maken.
Ook omdat ik nog wat gedroogde cranberries had liggen en vond dat deze maar eens opgemaakt moesten worden. Ik volgde keurig de aanwijzingen van het recept op (of toch niet helemaal?) en hield er lekkere koekjes aan over.

* 160 gr bloem
* 60 gr basterdsuiker (lichtbruine zegt het recept, ik had alleen nog witte in huis), 60 gr kristalsuiker, 1 zakje vanillesuiker (1/2 tl vanille-essence, maarja, ik had die vanillesuiker nu eenmaal in huis..)
* 1/2 tl bakpoeder
* 75 gr boter, 1 ei
* 60 gr gedroogde cranberry’s, 110 gr pure chocolade

Haal de boter ruim vantevoren uit de koelkast zodat deze zacht kan worden.
Meng de boter met alle suiker en mix het mengsel glad.
Klop het ei erdoor.
Zeef de bloem, de bakpoeder en een snuf zout boven het mengsel en meng erdoor.
Schaaf of hak de chocolade fijn en evt ook de cranberry’s en meng ze door het deeg.
Vorm kleine rondjes van het deeg en leg ze op een bakplaat. Bak ze af in ca 12 Ã 15 minuten (afhankelijk van de grootte van je koekjes) in een voorverwarmde oven van ca. 190 gr.

geschreven op 22 July 2008 : 21:53 uur | categorie = recept ~ brood/gebak/snoep | er zijn 2 reacties | print dit recept

Dit jaar liet ik me niet strikken, maar zegde ik zelf toe het eten voor de buurtbarbecue te verzorgen. En weer kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om ook maar iets kant-en-klaar te kopen en marineerde zelf het vlees, de gamba’s en de groenten voor op de grill, mengde ik verschillende ingrediënten tot smeerseltjes en sausjes en maakte ik drie verschillende salades. Alleen de merguez-worstjes liet ik van de slager komen. En dit alles in het thema van duizend-en-één-nacht.

De gasten werden traditiegetrouw verwelkomd met een huisgemaakte cocktail. Ik had er één uitgekozen op basis van watermeloensap. Maar hoe kom je aan watermeloensap? Ik vond het niet kant-en-klaar in pak en dat betekende dat ik zelf een watermeloen door de passevit moest halen. Dat bleek wel wat meer werk dan ik vooraf kon inschatten en ik was dus erg blij met de helpende hand van Meneer Eediete die dit klusje deze klus op zich had genomen.
Op de barbecue konden kipspiesjes, lamskoteletjes, de eerder genoemde merguez-worstjes, gamba’s, gemarineerde groenten met en zonder halloumi op een spies en maiskolven worden gelegd. De kip had ik gemarineerd in een mengsel waarin ingemaakte citroenen de hoofdrol speelde. Dat maakte de kip erg mals en enigzins friszuur. Nog malser werden de lamskoteletjes van een kruidige yoghurtmarinade. Maar de gamba’s verrasten mijn buren het meeste. En niemand kon raden dat er onder andere rode ui, kaneel en wat chilipoeder in de marinade zaten. Aan een spies reeg ik ook stukken aubergine, courgette, paprika, kerstomaatjes, champignons en/of halloumi, die ik eenvoudig marineerde in een mengsel van tijm, oregano, rozemarijn en een snufje paprikapoeder.
De kruidenboter was een variant op mijn vertrouwde recept, maar ik mengde er nu alleen verse peterselie, het blad en het gemalen zaad van koriander, komijnzaad, peper, zout en limoensap doorheen. En de twee andere smeersels waren tapenade (één met en één vegetarische variant zonder ansjovis) en hummus. De tzaziki van yoghurt, komkommer en dille ging tot mijn verrassing schoon op.
Erbij serveerde ik een grote schaal taboulleh, een salade op basis van meloen en feta (een toppertje!) en een salade van komkommer met granaatappelpitjes. En omdat het ik echt niet kon laten, serveerde ik ook nog een schaal olijven die ik in ingemaakte citroen, knoflook en tijm had gemarineerd.
Als toetje had ik wat blokjes Turks fruit met aardbeien op tafel gezet en voor een grote schaal fruitsalade gezorgd.
Het ging (bijna) schoon op! Â

geschreven op 16 July 2008 : 22:40 uur | categorie = catering | er zijn 3 reacties | print dit recept

Afgelopen vrijdag trouwde een goede vriend van Meneer Eediete met de dochter van een varkensfokker. Het feest hielden ze in eigen tuin en daardoor waren ze in de gelegenheid om een heel varken aan het spit te rijgen. Al klinkt dat een stuk eenvoudiger dan het is, want het heeft nog al wat voeten in de aarde en kost veel bureaucratisch gedoe voordat dat ook daadwerkelijk kan gebeuren. Maar het moeilijkste bleek nog om een slager te vinden die het varken van het spit af wilde ontbenen, zodat het vlees ook echt bij de gasten terecht zou komen. Niet dat de slagers het niet zouden willen, maar veel slagers weten ‘gewoon’ niet meer hoe ze een varken moeten uitbenen.
Slager Andries uit Maartensdijk durfde het wèl aan. Hij was een tijdje leraar maar liet zich omscholen tot het droomberoep dat hij als klein jongetje al voor ogen had: slager. Ik was de rest van de avond niet meer bij hem weg te slaan. Met een klein clubje nieuwsgierigen hielden we het varken uit het zicht van de mensen die het maar een smerig beeld vonden en kregen we privéles over de verschillende onderdelen van het varken en waar welke stukken vlees zich bevinden. Evenzo leuk was dat we verzoekjes om bepaalde stukjes vlees konden indienen en dat daaraan ook grif gehoor werd gegeven. Zo proefde ik voor het eerst de wang, maar ook het bekende varkenshaasje vond de weg naar mijn mond. Het was heerlijk mals en zacht, precies gaar en we besloten daarom unaniem dat het tweede haasje voor het bruidspaar zou zijn.

Tot slot nog de personalia van het varken. Deze dame was 14 weken oud toen ze vorige week maandag geslacht werd. Dinsdagochtend kwam ze bij de slager binnen en deze liet haar tot de dag van het feest (vrijdag) afhangen. Daarna kookte de slager het varken in z’n geheel in een grote ketel bouillon zodat het al gaar zou zijn als het aan het spit geregen zou worden. En dat veroorzaakte ook de mooie kleur van de huid.
De trotse vader van de bruid had de eer om de voorpoot af te snijden, waarop het eetfestijn kon losbarsten. De catering had er een rozemarijn-ananassaus bij verzonnen. Inderdaad paste deze saus goed bij het vlees, maar ik vond het zonde. Het was mooi vlees en dat had echt geen saus nodig.

geschreven op 14 July 2008 : 13:01 uur | categorie = w.v.t.t.k. | er zijn 7 reacties | print dit recept

Rock Werchter is achter de rug en het gewone leven heeft al weer zijn aanvang genomen. Ook het gewone eten, gelukkig. Langs alle randen van de festivalweide stonden eetkramen van divers kaliber opgesteld. Van de honger omkomen zouden we niet, maar de echt lekkere trek zouden we pas thuis weer kunnen stillen. Brood en beleg voor het ontbijt en de lunch haalden we bij de echte bakker in het dorp, die voor de gelegenheid ook bier en frisdrank verkocht. En het avondeten kochten op ‘op de wei’, zoals de Vlamingen dat zo mooi zeggen. Dat was achtereenvolgens:

dag 1: friet met frikandel / worst van één van de talrijke frietkottenÂ
dag 2: Italiaans-achtig buffet van Wine & Dine: tomaten met mozzarella, lasagne met gehakt, vegetarische spinazielasagne - zeker niet slecht! En feestelijk met een glaasje Cava.
dag 3: dus maar weer het buffet voor mij, nu zonder de lasagnes en met gegrillde groenten, en vegetarische bami voor meneer Eediete
dag 4: weer friet, nu met broodje hamburger

En dat terwijl ik als motto op vakantie hanteer dat ik alleen bij hoge uitzondering twee keer hetzelfde restaurant bezoek. Maar het aanbod van de andere eettenten vond ik niet het uitproberen waard. Dit aanbod bestond onder andere uit pizza’s met zulke dikke bodems dat de gemiddelde Amerikaan er nog van zou opkijken. Vaak zag ik deze pizza’s belegd met ananas voorbij komen, en dat terwijl er op het papieren wegwerpbordjes de tekst “Fresh Italian Cooking” stond. Ook waren er nog wat wokschotels, loempia’s en wat slaatjes, maar echt appetijtelijk vond ik deze er niet uitzien.
En de zakken soep? Die waren we vergeten mee te nemen.. En met regen op de enige dag dat we rond etenstijd niet persé op de wei hoefden te zijn zou van ‘zelf koken’ toch niets terecht zijn gekomen.Â

Tegenover deze culinaire treurnis stonden gelukkig muzikale hoogtepunten. The Verve en The Editors waren mooi, Mika, The Hives en de Kaiser Chiefs een feestje, Patrick Watson een goede tip van een collega van meneer Eediete, r.e.m. altijd leuk, de toegift van Radiohead wilde ik niet missen, maar vooral raakte ik onder de indruk van de passie waarmee John Butler met zijn trio (en soms kwartet) speelde en op zondagochtend de heupen ver voorbij de geluidstoren aan het wiegen kreeg.

geschreven op 10 July 2008 : 12:59 uur | categorie = recepten | er is 1 reactie | print dit recept