Als je iets te vieren hebt, ga je lekker eten bij een goed restaurant. Ik had viavia al veel goeds over Auguste in Maarssen gehoord en deze verhalen werden nog eens ondersteund door de Michelin-sterren-uitdeel-organisatie, die dit restaurant het afgelopen jaar haar eerste ster gaf. Auguste bleek ook het hoogste scoren in de provincie Utrecht op de index van bijzondere restaurants.nl. Het werd dus hoog tijd om hier eens een kijkje te gaan nemen.
Als een restaurant zich noemt naar de grote Escoffier, voornaam Auguste, weet je wat je kunt verwachten: een Franse keuken. Gelukkig is de menukaart gewoon in het Nederlands. De inrichting van het restaurant is klassiek met opvallend weinig zakenlui op de dag dat ik er was. Nu ben ik inmiddels een paar keer in een restaurant van dit kaliber geweest en mij soms gestoord aan het neerbuigende gedrag van de zwarte brigade ten opzichte van mijn informele uiterlijk. Ook in dit restaurant liep zo’n kwast rond, maar gelukkig maakten de gastvrouw en de sommelier veel goed.
Naast een voor- en hoofdgerecht kan je ook kiezen voor tussengerechten en specials of zelfs een geheel vijfgangen-verrassingsmenu. Nu is mijn ervaring met dergelijke restaurants dat je begint met een amuse en dat je rond het dessert ook een verrassing van de chef kunt verwachten, terwijl bij de koffie vaak ook huisgemaakte bonbons en/of koekjes worden geserveerd. Een driegangenmenu is voor mij dus meer dan genoeg.
De special ‘geschaafde wintertruffel op Griekse pijpmacaroni bedekt met licht gerookte ganzenlever en jus van truffel’ nam ik vooraf. Eindelijk was ik in de gelegenheid om truffel te proeven. De chef, oh sorry patron-cuisinier, Karl van Baggem himself kwam aan tafel de truffel schaven. Daarbij kon ik kiezen uit de zwarte wintertruffel of een speciale witte truffel. Gelukkig mocht allebei ook en kon ik het verschil tussen de aardsere zwarte en veel lichtere, grasachtige witte truffel goed proeven. Ook de ’salade met Pata Negra ham en gebakken witte gamba’s waarbij een mayonaise van Pata Negra en casave-chips’ kon met recht subliem genoemd worden.Â
Als hoofdgerecht had ik de ‘op de graat gebakken zeetong waarbij een beurre noisette met verschillende soorten mosterd’. God, als ik zo toch eens zelf zo kon koken… Ook de verschillende onderdelen van het Iberico-varken (van de nek, één van de ribbetjes, plakjes Jambon de Pata Negra en een plakje pancetta) buiten de kaart waren verrukkelijk. Erbij kregen we frietjes, okay, ze kwamen onder een andere naam op tafel maar het waren toch echt gefrituurde aardappelreepjes, en mosterdmayonaise. Wel vond ik het erg jammer dat er, naast een randje salade met groene asperges, lente-ui en zwammetjes, nauwelijks groente geserveerd werd. Dat is me al eerder opgevallen bij sterren-restaurants (niet dat ik daar dagelijks kom, overigens!). Net zoals je zelden een vegetarisch gerecht op de kaart zult vinden.
In een restaurant waar een aparte sommelier rondloopt is het prettig de wijnkeuze over te kunnen laten iemand anders. Zeker als je tafelgenoot andere gerechten als jij hebt, is het extra lastig één passende wijn uit te kiezen. Twee keer werd ik verwend met een witte wijn gemaakt van de Chardonnay-druif, terwijl bij de gamba met Pata Negra-ham een witte Zuid-Afrikaanse Stellenbos en bij het varken een Spaanse Temprillano geserveerd werd. Hoewel ik heel goed begreep waarom ik die specifieke wijn bij mijn zeetong geserveerd kreeg, vond ik ‘m niet lekker. Maar gelukkig kan je dat gewoon zeggen en krijg je een andere suggestie.
Op de dessertkaart stond een lange verhandeling over kaas. Daarin werd de indruk gewekt dat je zelf uit een aantal kazen kiezen kon. Dat bleek een onterechte verwachting, waar de mensen aan het tafeltje achter me dan ook met succes over klaagden: ze kregen drie extra stukjes kaas. Op de achtergrond hoorde ik dat ze na de verhuizing wel met een kaaswagen willen gaan werken. Tot die tijd kunnen ze het toch beter aanpassen op de menukaart, lijkt mij. En dan mogen ze ook de spelfout van het ‘koffiededessert’, het koffiedesert bestaande uit parfait, crème brûlée en een shake van palombini koffie, even verbeteren. En de volgende keer de crème brûlée ietsjes warmer serveren, maar dan gaan we echt zeuren over details.
Hier kom ik dus niet meer terug! Maar ik ga graag na de verhuizing een keer in het nieuwe restaurant eten.
Met deze uitvinding wordt een nieuwe invulling gegeven aan foodbloggen over je belevenissen in de keuken. Nu doe ik het nog met een laptop zittend op de bank, soms sleep ik de laptop zelfs mee naar de keuken als ik vergeten ben een recept te printen, maar straks gaat dat allemaal veranderen! Met Yummy (a kitchen community device) heb ik dan een ruimtebesparende pc in de keuken. Deze houdt bij wat ik nog op voorraad heb (even mijn producten scannen met de ingebouwde camera), maakt boodschappenlijsjtes, zoekt op internet naar recepten die bij mijn voorraad en dieet passen en krijgt een eigen - nog te ontwikkelen - Yummy foodblog community. En tijdens het koken kan je muziek luisteren of via skype die broodnodige telefoontjes plegen.
Al eerder ben ik in de weer geweest met 
Deze moest, 
Met alle tips in mijn achterhoofd ben ik weer aan de slag gegaan. Volgens het recept het room&botermengsel gemaakt en de hiermee gemaakte vormpjes in de vriezer op laten stijven in ca 2 uur. De vormpjes heb ik gemaakt door van een stevige plastic zakje het puntje af te knippen en deze te gebruiken als een spuitzak (maar zo’n ding komt subiet op 
Wat te doen met een doosje zogenaamd verse dadels die, ondanks de stralende lach van het jochie op het doosje, niet lekker genoeg zijn om uit het vuistje te eten? Dan bak je er een koek van. Dit recept vond ik bij 
