Edith’s digitale keuken

Stel je voor, je favoriete (kook)boekenwinkel heeft een grote uitverkoop in een kerk. Stel je voor dat je nog heel goed weet welke leuke en mooie kookboeken je daar vorig jaar vandaan hebt gesleept (ja, 4 tassen vol!). Stel je voor dat je na een al lange dag shoppen met moeie benen en een zware tas toch even een kijkje wilt nemen. Stel je voor dat je al overmatig goed bekend bent met het ramsj-aanbod, met name van kookboeken. Stel je voor dat je dan na een klein uurtje richting de kassa loopt met ‘maar’ vier boeken in je hand. Stel je voor dat daar geen enkel kookboek voor jezelf bij zit. Wat doe je dan? Ik zal je zeggen wat ik deed: ik liep naar het enige kookboek dat ik niet kende èn me aansprak, bladerde het nog even door en klemde het onder mijn arm op weg naar de kassa.

Want hoe gaat dat ook al weer? Hé, een boek en nog vol vegetarische recepten ook. Even bladeren. Leuk! Veel sfeerfoto’s. Klinkende namen voor gerechten. Toch weer die twijfel, ik heb al zoveel kookboeken. Maar een vegetarisch boek is altijd leuk. Had ik niet pas nog een lovende recensie van een nieuw boek van deze auteur gelezen bij vegatopia? Nog steeds twijfel, heb ik deze echt nodig? Nog één keer bladeren. En wat geeft dan de doorslag? Een recept waar je oog op valt dat je graag eens zou willen maken. Dus vanaf nu staat Verras je vegetarische vrienden van Celia Brooks Brown ook bij mij in de boekenkast.

Na een woord vooraf en wat tips voor het plannen van een etentje of feestje worden de recepten onderverdeeld in 9 hoofdstukken: canapés en borrelhapjes, voor een groot gezelschap, kleine gerechten, lunch & diner, nagerechten, op het laatste moment, vuur & ijs, brunch en als ze wel vis eten. Ieder hoofdstuk wordt ingeleid met wat serveer- en voorbereidingstips voor het feestje. En alle recepten zijn dus vegetarisch, soms zelfs veganistisch. Behalve dan in dat laatste hoofdstuk.

Een uitgebreidere blik in het boek levert meer gerechten op die ik wel eens zou willen maken of combinaties van smaken die ik wil uitproberen. De teriyaki amandelen bijvoorbeeld, en die groene geroosterde antipasti (maar dan eens niet van aubergine, courgette en paprika) zijn ook erg leuk om eens te maken, wat te denken van die gemarmerde eieren (maar moeten die echt 30 min koken?), de avacado’s met gember vormen ook een combinatie die ik nog nooit geprobeerd heb, en het toetje de gegrilde gevulde perziken klinkt lekker met die pistachenoten en dan die muffins met appel en marsepein! Die ga ik zeker snel eens uitproberen, dat is helemaal van deze tijd. Kortom, genoeg om nog eens uren in de keuken door te brengen. Ik vind het vaak jammer van dit soort vegetarische boeken dat ze een compleet menu van ontbijt tot toe willen geven. Van het ontbijt/brunch/lunch maak ik zelden veel werk en voor een vleesloos toetje kan je al genoeg inspiratie elders opdoen. Maar daar staat tegenover dat ik in dit boek nog genoeg ideeën kan opdoen voor gerechten en nieuwe smaakcombinaties.

En het gerecht dat de doorslag gaf? Dol als ik ben op aubergine, op olijven en op (chocolade)truffels (maar dan alleen van de Bijenkorf of mijn patissier) konden dat alleen maar de auberginetruffels met olijven zijn.

Â

Alleen (nog) verse Ramsj in de Janskerk te Utrecht op donderdag 30 november (12-21.00 uur), vrijdag 1 december (12-18.00 uur) en zaterdag 2 december (11-17.00 uur). Neem een kijkje nu het nog kan!

Celia Brooks Brown: Verras je vegetarische vrienden. Fontaine uitgevers, ISBN 9-0596-023-X.

geschreven op 30 November 2006 : 12:00 uur | categorie = recensies | er is 1 reactie | print dit recept

Soms heb je zin om te knagen. Dan braad je een kip of je maakt spareribs. Dat laatste is helemaal niet zo moeilijk, maar vergt enige voorbereiding, want hoe langer de varkensribbetjes, want dat zijn het, marineren hoe lekkerder. Ik zal ook een trucje verklappen om ‘t toch wat sneller te doen.

*Â 2 varkensribben
* 1 ui, 2 tenen knoflook
* kruidenbouillon (potje Honig), 2 el honing, flinke scheuten ketjap, 2 el barbecuesaus (van het merk American Maid), 3 el tomatenketchup, 1 tl chilipeper, peper

Meng de fijngesneden knoflook, honing, ketjap, barbecuesaus, ketchup, chilipeper en peper tot een marinade en marineer hierin de ribbetjes, het liefste een nacht.
Breng een pan water met kruidenbouillon, de fijngesneden ui en knoflook en kook hierin de ribben in ca een half uur gaar.
Verwarm de oven tot 230 graden, leg de ribben op een bakplaat, zet de grill van de oven aan en grill de spareribs 6 minuten per kant in de nog hete oven.
Lekker met een salade van ijsbergsla en friet of gepofte aardappel.

TiP: heb je à la minute zin in spareribs, maak de bouillon op hierboven beschreven wijze maar giet er ook een flinke scheut ketjap en 2 el tomatenpuree in. Kook de ribben en marineer ze voor het grillen.
TiP2: de bouillon kan je gewoon opdrinken!

geschreven op 28 November 2006 : 13:51 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | REAGEER! | print dit recept

Marieke vroeg mij vorige week of ik ook stoofschotels op mijn site heb staan. Natuurlijk! En deze heb ik afgelopen week bedacht. Deze stoofschotel is op de Marokkaanse keuken geënt, met name door het gebruik van de kruiden en specerijen. Ik heb geen flauw idee of de Marokkanen ook een lamsstoofschotel met pompoen kennen, maar ze zouden het eens kunnen proberen! Heerlijk met sperziebonen voor de kleur en een andere bite.

* 300 gr lamsvlees om te stoven
* 1 ui, 1 teen knoflook, 1 rode paprika, ca 200 gr pompoen (schoongemaakt), handje sperzebonen
* half groentebouillonblokje (of 2 dl lamsbouillon), 1 el bloem, scheutje azijn
* verse peterselie of koriander, 1 el korianderzaad, 1tl komijn, 1 tl chilipoeder, klein stukje kaneelstok, peper

In een pan met een dikke bodem wat olie verwarmen en hierin de fijngesneden ui en knoflook zachtjes bakken.
Het vlees in blokjes met alle specerijen toevoegen en bruin bakken.
De helft van de kleingesneden paprika even meebakken.
Bloem erdoor roeren en even meebakken, afblussen met ca 2 dl kokend water en de azijn.
Het (halve) bouillonblokje erbij en het vlees een uurtje laten sudderen.
Dan de rest van de paprika en de schoongemaakte en gehalveerde sperciebonen toevoegen en na 10 min ook de pompoen in stukjes.
De stoofpot nog ca 15 min laten stoven tot de bonen en pompoen gaar zijn, maar nog wel een beetje stevig zijn.
Garneren met de fijngesneden kruiden.

Serveer met couscous.

geschreven op 25 November 2006 : 20:18 uur | categorie = recept ~ couscous/bulgur | er is 1 reactie | print dit recept

Het leukste aan de Sinterklaasperiode is voor mij in één woord te vangen: borstplaat. De zoetekauw die ik ben kan hier niet van afblijven. Een tweede reden is dat mijn oma ‘t altijd maakte. Vaak met cacao, al vond ik die vroeger niet zo lekker. En de afgelopen jaren is met het zelf maken van borstplaat (nu wel met cacao) voor mij een nieuwe traditie ontstaan. Maar die verrekte roomborstplaat lukte me maar niet. Iedere keer was ik te snel met het storten van de massa in de vormen, ondanks de tip van ‘t bolletje borstplaat in koud water (zie ook hieronder). Je zal begrijpen dat ik na de blog van Janneke van afgelopen maandag toch weer een poging moest wagen. Hoewel het ook nu bijna mis dreigde te gaan omdat de telefoon ging, is alles goed gekomen en liggen er nu twee mooie stevige harten naast me. De derde, de kleinste, is al op! In eigen woorden het recept van Janneke:

* 300 g fijne tafelsuiker (maar met gewone gaat ‘t ook)
* 1 dl slagroom
* 40 g roomboter

Bekleed een bakplaat met bakpapier, spoel de borstplaatvormpjes af onder de koude kraan en leg ze nat op het papier.
Doe de suiker, de room en de boter in een pannetje en breng al roerend met een roestvrijstalen lepel aan de kook.
Hou de massa aan de kook en test of een druppel van het suikermengsel in een kopje koud water direct tot een bolletje stolt. Is dat zo, haal je de pan van het vuur.
Maar blijf roeren tot de massa ‘traag’ wordt en stort dan het mengsel in de vormen.
Na ruim een kwartier de vormen voorzichtig loshalen van het papier en op hun kant zetten zodat de onderkant ook hard kan worden.
Helemaal laten afkoelen, de roomborstplaat uit de vormen halen en smullen maar!

Het raadsel waarom het roeren met een roestvrijstalen lepel moet gebeuren en niet met een houten lepel (zie ook Janneke d’r bericht)Â is alleen nog niet opgelost. Weet jij waarom?

geschreven op 24 November 2006 : 11:52 uur | categorie = recept ~ brood/gebak/snoep | er zijn 4 reacties | print dit recept

Ik hou dus wel van warm fruit in mijn avondeten! Oja, wees gerust, de blauwschimmelkaas overheerst in dit gerecht absoluut niet.

* (groene) tagliatelle voor 2 personen
* 2 stevige handperen, 3 bosuitjes
* handje pecannoten (evt vervangen door walnoten)
* 1.25 dl creme fraiche, 1 dl witte wijn, 150 gr gorgonzola of een andere blauwe kaas
* 1 el fijngehakte peterselie of basilicum, peper

Kook de tagliatelle volgens aanwijzing op de verpakking. Let op, als je verse (en dus kortkokende) pasta gebruikt, mag je alleen nog het water opzetten.
Bak fijngesneden bosui in wat roomboter in ca 3 min.
Blus af met witte wijn en meng de creme fraiche erdoor.
Laat de gorgonzola in de room smelten en roer goed door.
Als je verse pasta gebruikt, moet je die op ongeveer dit moment in het kokende water doen.
Laat de geschilde en in stukjes gesneden peer en de grofgehakte pecannoten meewarmen. Op smaak brengen met peper.
Tagliatelle afgieten, door de saus mengen, op borden scheppen en garneren met peterselie of basilicum.

TiP: Als je niet van gorgonzola houdt, kan je ook gormas/magor (een combinatie van mascarpone en gorgonzola) nemen. TiP2: Ook andere kazen kan je gebruiken. Denk aan brie, camenbert, gewone Nederlandse kaas (geraspt) of een roomkaasvariant.

geschreven op 22 November 2006 : 16:11 uur | categorie = recept ~ pasta | REAGEER! | print dit recept

Veel mensen doen (gedroogd) fruit door hun zuurkoolgerecht, opdat de zuurkool zijn zuurtje kwijt raakt. Maar niet iedereen houdt van warm fruit of van fruit bij het hoofdgerecht. Bij Odin deed ik het idee op om pompoen in een zuurkoolgerecht te verwerken.

* 250 gr pompoen, 500 gr aardappelen, 1 ui
* 250 gr zuurkool (1/2 pakje)
* 1 dl groentebouillon, melk, boter, 50 g geraspte belegen kaas
* peper en zout naar smaak

Aardappels en pompoen schillen en in stukken snijden en gaar koken in water met peper en zout (pompoen na 5 min bij de aardappels doen).
Gesnipperde ui glazig bakken in wat boter, zuurkool en bouillon toevoegen en 15 min. laten sudderen.
Aardappels en pompoen met wat (warme) melk en boter tot puree stampen of mixen.
Ovenschaal invetten, puree erin, zuurkool met ui erover verdelen en bestrooien met kaas.
Gratineren in een oven van ca 200 graden.

Vegetariërs mengen nog een handje fijngehakte walnoten door de puree om de maaltijd compleet te maken, uitgebakken spek doen de vleeseters. Deze laatsten kunnen ook een laag tussen de puree en de zuurkool maken van gebraden en gekruid gehakt.

geschreven op 20 November 2006 : 20:36 uur | categorie = recept ~ oven | er zijn 3 reacties | print dit recept

Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, dat weten we allemaal. Maar nu moet ik wel. Ik was namelijk één van de gelukkigen die de Wine Blogging Wednesday-wijnen van deze maand gratis kreeg. Ik kreeg er wel een opdracht bij: proeven met wild of paté en� mijn ervaring delen op mijn foodblog.

Deze maand stonden twee rode Argentijnse wijnen centraal in de Wine Blogging Wednesday. Petra van drinkblog mocht van de importeur Intercaves beide wijnen gratis naar een aantal mensen opsturen. Ik was er snel bij, Petra reageerde snel en na een paar dagen had ik de twee wijnen in huis. Twee flessen van hetzelfde wijnhuis met hetzelfde eenvoudige etiket. De Callia Shiraz en de Callia Shiraz Bonarda, beiden uit 2005, kortom.
Op het menu stond gebraden (tam) konijn met spruitjes en aardappel. Niet heel wild, maar voldoende om aan de opdracht te voldoen. Als appetizer tijdens het koken had ik cranberrypaté en een klein geitenkaasje omwikkeld met spek. Twee dingen leerde ik al snel: hoe spruiten schoon te maken, dat had ik namelijk nog nooit gedaan, en ik vind konijn gestoofd lekkerder. Ook vond ik het spannend om eens twee wijnen tegelijk te proeven, dat ga ik de volgende WBW’s ook zeker weer doen.

De twee wijnen smaken heel verschillend. Dat is goed te proeven als je ze naast elkaar proeft. De eerste slok van de Shiraz vond ik zo zuur als azijn, maar wel met een zoetje. In het tweede deel van deze slok begon het zoete overheersen en daarmee onderscheidde deze wijn zich van de andere, de Bonarda. Deze was wat straffer, maar niet zo azijnerig als de Shiraz in de eerste slok. Zelfs wat zachter in eerste instantie. Over het algemeen vond ik de Bonarda wat frisser met een klein zuurtje achteraf. De smaak van de Shiraz was iets ronder en er was meer in te proeven (en om deze smaken te omschrijven ga ik nog steeds eens die hema-online-wijnproefcursus doen).
Bij een wijn-spijscombinatie kom ik meestal niet verder dan ‘hmm, deze wijn past er wel/niet goed bij’. Ik vond het erg leuk om te merken dat de wijnen bij het eten weer anders smaakten. De Shiraz smaakte voortreffelijk bij de cranberrypaté, het zoete in de paté en het zoete in de wijn versterkten elkaar. De Bonarda werkte bijna tegengesteld: het zoete van de paté en het zuurtje in de wijn klopten gewoon niet. Ook bij de geitenkaas met spek omwikkeld paste de Shiraz het beste. Daarentegen vond ik de Bonarda lekkerder bij het konijn en de spruiten. Bij het gerecht paste dat bittertje gewoon beter dan het zoete van de Shiraz.

Beide wijnen zijn heel erg ‘mijn smaak’. Ik zal ze in de toekomst zeker nog eens in huis halen. Waarbij ik een lichte voorkeur hou voor de Shiraz. Onbewust ging mijn hand steeds weer naar dat glas toe, een teken dat ik niet kan negeren…

geschreven op 19 November 2006 : 17:12 uur | categorie = geproefd en getest | er is 1 reactie | print dit recept