[vlees] kipstoofschotel met olijven en ingelegde citroenen
Al twee weken ligt Amy Weldon’s nieuwste kookboek ‘a taste of friendship: koken met Amy Weldon’ op mijn nachtkastje. Van de drie boeken die daarop liggen is dit de leukste en de meest kookbare. Natuurlijk is ook dit een kookboek waar in je een kijkje krijgt in het leven van de schrijfster ervan. Dus volop jaloersmakende foto’s van het Franse buitenleven onder de drie kastanjebomen.
Deze kip met olijven en ingelegde citroenen is enigzins friszuur van smaak, dus heerlijk in de zomer. Je hebt nodig:
2 Ã 3 kipdrumsticks per persoon, of andere kipstukken naar wens
1 niet al te grote venkel, ui, 2 tenen knoflook
1 blikje gepelde tomaten, handje grote, stevige groene olijven
1 ingelegde citroen (alleen de schil gebruiken), witte wijn, 1,5 dl kippenbouillon
1 tl komijnzaadjes, 1 tl venkelzaadjes, 1 tl korianderzaad, verse platte peterselie en verse koriander, peper en zout
Rooster de koriander-, venkel- en komijnzaadjes in een droge koekenpan tot ze geuren en kleuren en laat ze afkoelen
Wrijf de kip royaal in met peper en zout en bak de kip in ca 10 min mooi goudbruin
Haal de kip uit de pan en houd ze warm in bijv alufolie
Fruit de plakken ui en venkel in dezelfde pan tot ze iets geslonken zijn en beginnen te kleuren
Laat de knoflook in plakjes en de geroosterde specerijen een paar minuten meebakken
Blus af met een scheut witte wijn en voeg de grof gehakte tomaten, het tomatensap, de reepjes schil van de citroen en de olijven in stukjes toe
Kip erbij en ca. een half uur met de deksel op de pan laten stoven tot de kip helemaal gaar is
Haal de kip uit de pan en houd deze warm
Laat de saus inkoken en breng als deze dik wordt op smaak met de verse kruiden en peper en zout
Serveer met couscous of brood
TiP: als je dit gerecht iets zoeter wilt, vervang dan de venkel door bijvoorbeeld aubergine. En als je verse tomaten wilt gebruiken, neem dan alleen heel rijpe en zoete tomaten, zodat ze een tegenwicht kunnen bieden aan de frisse smaken van de andere ingrediënten.
TiP: ingelegde citroenen zijn te verkrijgen bij je Marokkaanse groenteboer. Je kunt ze ook zelf maken, maar dan kan je dit gerecht op z’n vroegst volgende maand eten.
Van de Turkse is bekend dat zij veel gerechten met aubergine kent. Dit gerecht is een echte klassieker. De naam van dit gerecht betekent “de imam viel flauw”. In de ene versie van het verhaal omdat hij schrok van de enorme hoeveelheid olijfolie die wordt gebruikt en die in die tijd heel duur was, in de andere versie was hij juist verzot op de olijfolie en viel hij flauw van blijheid. Hoe dan ook, dit gerecht is zowel warm als koud erg lekker. Deze versie is vegetarisch, maar ik ben ook recepten van gevulde aubergines met gehakt onder deze naam tegengekomen. Wel hebben alle versies gemeen dat de aubergines zebra worden geschild en in veel olijfolie worden gebakken. Dit recept komt uit het onvolprezen kookboek ‘de keuken van het midden-oosten’ van Ghillie Basan.
Alle recepten die ik ooit eens uitgeprobeerd heb en die de moeite van het delen waard zijn, zet ik al sinds 1999Â in 
12 (ca 900 gr)Â rijpe pruimen
Eindelijk was het zover: ik mocht pruimen komen plukken bij Gert en Marjo. Na eerst alle familieroddels met Marjo door te hebben genomen, kwam Gert me halen voor de pluk. Hoewel de boom al aardig kaal was, hingen er nog genoeg Reine Victoria’s voor mij aan de boom. Kijk, daar hangen weer een paar verstopt tussen de bladeren. Mooi rood van kleur en felgeel van binnen. Een hele kist vol heb ik meegekregen, in totaal bijna vierenhalve kilo. Een kleine kilo pruimen was zo overrijp of beschadigd, dat ze direct zijn opgegeten en tot jam (de tips volgen nog) zijn verwerkt. De rest mag nog even doorrijpen en van de verwerking daarvan volgt later deze week het verslag.
De appelboom ernaast had ook al appels laten vallen. Niet ver van de boom. En ook hiervan mocht ik een flink wat kilo’s meenemen. Helaas kan je deze handappel nu nog niet eten. Het vruchtvlees is nog wit (in plaats van lichtrood) en de smaak nog erg zuur. Nog even bewaren dus. Om twee redenen worden ze sterappels genoemd. De eerste reden zie je op de foto: als je de appel dwars doormidden snijd zie je dat het klokhuis stervormig is. Daarnaast vormen de stippen op de schil een soort ster, met het steeltje als stralend middelpunt. Een van de andere benamingen is pomme de coeur, appel van het hart, waarschijnlijk vanwege zijn felrode kleur. Van deze appelsoort wordt gezegd dat het één van de oudste Nederlandse rassen is. En die onuitputtelijke bron van informatie die internet heet leerde me ook dat de soort tegenwoordig veel in kerstversieringen gebruikt wordt. Waarom werd niet uitgelegd. Wil je zelf dit appeltje proeven, dan heb je weinig kans van slagen in de winkel. Een enkele (biologische) teler zal ze nog hebben, verder worden ze weinig meer gekweekt. Da’s teveel gedoe, schijnt.
Het lijkt de laatste weken of bananen wel gekocht, maar niet gegeten worden. Twee andere foodbloggers hadden de afgelopen weken al overrijpe bananen liggen. 
