Edith’s digitale keuken

Al heel lang stond dit unieke kookboek op mijn verlanglijstje en vorige week kreeg ik het dan toch voor mijn verjaardag. Van collega M., die waarmee ik (bijna) alleen maar over lekker eten en koken praat. Het is extra leuk om juist van haar dit boekje te krijgen, omdat haar A. jaren op zee heeft gevaren. Niet als kok, maar toch (hij kan wel lekker koken). Het is dit boek dat het de inspiratie bood voor het leukste en stoerste kookprogramma Koken op Zee (uit 2004). De site van het programma is trouwens ook een bezoekje waard. Je kunt er alle afleveringen nog eens bekijken en de recepten zijn op een originele manier opgeschreven (en te printen).

Er zijn aan boord van een schip maar twee mensen echt belangrijk: de kaptein en de kok. Zonder goede kok is het leven aan boord waardeloos. In het boek vertellen veertig koks uit verschillende landen over hun thuis, hun kombuis en het leven op zee. Het merendeel is gaan varen voor het geld, waarbij sommigen niet van de zee weg te slaan zijn en anderen het liefst zo snel mogelijk met pensioen willen. De ene kok leerde al vroeg van (groot)moeder koken, de ander kwam per ongeluk in de keuken terecht en mocht daar blijven. Ook de stoere verhalen over de stormen (van de Bermudadriehoek tot het IJsselmeer) en de doodsangsten die daarbij worden uitgestaan, het verlof in de haven en de voor- en nadelen van de zee komen aan bod. Helaas krijg je nauwelijks inzicht in de organisatie van de keuken: hoe komen ze aan hun producten, hoe bewaren ze deze en hoe plannen ze al die gerechten voor soms maanden vooruit.

In het boek vlieg eh vaar je van kok naar kok, van boot naar boot, van land naar land en van gerecht naar gerecht. Er zit geen enkele logica in de opbouw van het boek en dat maakt het iedere keer weer spannend wat de volgende pagina zal brengen. Iedere kok geeft een gerecht uit eigen land prijs. Veel van deze gerechten ken ik niet uit andere kookboeken. Het zijn vaak familierecepten die van generatie op generatie worden overgedragen.

Een aantal van de koks uit dit boekje zijn opnieuw bezocht voor het tv-programma. Sinds dit programma maak ik Bobotie, een Zuidafrikaanse ovenschotel met gehakt en ei alleen nog maar op de manier die kok Martin Cockrell van zijn oma Sarah leerde. Ook het verhaal achter het ontstaan van dit gerecht is leuk om te weten. Morgen het recept! (En niet stiekem zelf al op de site van Koken op zee gaan kijken, he?)

Peter Paul Klapwijk & Gerard Keijsers (2000) Van alle wereldzeeën, isbn 90 806 773 29 // tv-programma Koken op Zee.

geschreven op 31 July 2006 : 22:01 uur | categorie = recensies | er is 1 reactie | print dit recept

De rauwe ham uit Bretagne is inmiddels aangesneden, dus tijd om dit receptje weer eens te maken. De kip blijft op deze manier heerlijk mals. Vanwege technische problemen geen foto’s, maar kijk eens bij Renate en Yannah, die me op het idee brachten om dit gerecht weer eens te maken.

De sla op het balkon begon bloemen te krijgen, dus werd het tijd dat ie afgesneden werd. Helaas heb ik geen flauw idee meer welke sla het is. Jij wel? Het is geen gewone kropsla, maar een sla op een stam (vandaar dat ie ook zo hoog is geworden). Vanwege de harde bladeren en bittere smaak aangemaakt met balsamico azijn, olijfolie en versgemalen peper en zout.

3 grote (biologische) aardappels
2 niet al te grote kipfilets
10 plakjes rauwe ham
olijfolie, roomboter
(verse) rozemarijn
salie
versgemalen peper en zeezout
sla, 2 a 3 tomaten, balsamico azijn, olijfolie, peper en zout

(Biologische) Aardappels in stukjes snijden, ca 10 min koken, afgieten en in ingevette ovenschaal leggen
Aardappelstukjes goed mengen met een flinke scheut olijfolie en in voorverwarmde oven (210 gr) zetten en bakken
Kip in in totaal 10 grove stukken snijden en omwikkelen met rauwe ham, vastzetten met een in water geweekte cocktailprikker
De aardappeltjes uit de oven halen en de kip in rauwe ham tussen de aardappeltjes leggen, de rozemarijn en salie ook ertussen frommelen en bestrooien met olijfolie, peper en zout
De schaal nog eens 20 a 25 min in de oven tot de kip en aardappeltjes gaar zijn

Ook lekker is het om de kip te vervangen door een stevige witvis.

geschreven op 30 July 2006 : 20:40 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | er zijn 4 reacties | print dit recept

Nee, ik heb geen aandelen, maar ga ik toch een zeer positieve recensie schrijven over een product. Over een theepot! Een mooie theepot! En een zeer functionele theepot bovendien. De Eva Solo teamaker.

Thee maak je met kokend water en bij voorkeur losse theebladeren. Deze stop je in een thee-ei of een papieren theezakje of een variant hierop. Nu is het bij thee zeer belangrijk dat deze vrij kan zwemmen in het water en zo z’n geur en smaak het best kan afgeven. De genoemde methodes hebben in mijn ogen twee grote nadelen: de thee kan niet zwemmen en als de thee getrokken is ontstaat er vaak een natte bende bij het verwijderen van de thee. En daar hebben de makers van Eva Solo een geniale oplossing voor gevonden: in de pot hangt een filter en daarin past een hulsje waarmee je de thee kunt scheiden van het water. Je hebt geen gedoe met het verwijderen van de thee en toch trekt de thee niet verder. Had ik al gezegd dat ik het geniaal vind?

Daarnaast is ook over de vormgeving en het onderhoud nagedacht. Alle materialen kunnen in de vaatwasser. Bij de pot krijg je ook een jasje (van wol of neopreen) om de thee warm te houden. Een vergelijkbaar systeem hebben ze voor koffie bedacht. Ook deze wordt met grote tevredenheid gebruikt in huize eediete.

Eva Solo is een Deens bedrijf dat fraai vormgegeven producten maakt die zeer functioneel zijn en het leven een stuk dragelijker kunnen maken. Het is geen toeval dat ze al vele onderscheidingen hebben gewonnen. Ik zou mijn hele keuken wel met deze producten willen vullen, maar dan zal ik eens ernstig met de bank moeten gaan praten, vrees ik.

geschreven op 28 July 2006 : 11:48 uur | categorie = geproefd en getest | er zijn 3 reacties | print dit recept

Soesjes vind ik altijd een traktatie, zowel zoet als hartig. Maar dan wel zelfgemaakt. Dus hup die keuken in. Gewone mensen vullen ze vaak met slagroom, wij doen dat vandaag anders en vullen ze met een zelfgemaakte aardbeienchocoladesaus. Da’s handig als je ze wilt meenemen naar een picknick en geen koelkast bij je hebt om de slagroom in de soesjes goed te houden.

Nodig voor 15 redelijk grote soezen: 50 gr boter, 60 gr bloem, 2 eieren, zout en 100 ml water, aardbeien, 100 gr pure chocola (>60%), 1 el room

Breng het water met snufje zout en boter aan de kook en laat boter smelten, zeef de bloem en meng deze door de boter tot de bol deeg los komt van de wanden
Klop dan de eieren een voor een door het mengsel, voeg het tweede ei pas toe als het eerste volledig is opgenomen
Laat het deeg iets afkoelen
Leg een vel bakpapier op je bakplaat en leg hierop met twee lepels hoopjes deeg, leg ze niet te dicht op elkaar want de hoopjes zullen groeien
Zet ze in een voorverwarmde oven van 200 gr en na ca een kwartier zijn de soesjes gaar en klaar
Laat ze ca 10 min met de deur open in de oven afkoelen (maar dat is met dit hete weer niet echt nodig)
Zoek aardbeien uit die in je soesjes passen, was ze en droog ze voorzichtig maar grondig af
Verwarm de chocola met room au bain-marie en laat smelten tot een dikke saus
TiP: giet om de pret te verhogen een klein scheutje likeur (Cointreau!) door de chocoladesaus
Maak een opening (met een mesje of schaar) in de soesjes, dip een aardbei (met de punt) in de chocoladesaus en stop in de soes, bijvullen met een kleine eetlepel chocola
Het voordeel van zelfgemaakte soezen is dat ze iedere vorm mogen aannemen en het dus niet uitmaakt waar je de opening maakt en of je deze weer wat hardhandig dichtvouwt ;-)
Tot gebruik in de koelkast bewaren en naar wens bestrooien met poedersuiker

geschreven op 27 July 2006 : 17:24 uur | categorie = recept ~ brood/gebak/snoep | REAGEER! | print dit recept

Â

Â

Â

Â

Â

Â

Â

Â

Â

geschreven op 26 July 2006 : 10:48 uur | categorie = w.v.t.t.k. | REAGEER! | print dit recept

Heb jij dat ook? Dat je een nieuw product ontdekt en dat iedere dag wel zou willen eten? Ik wel op dit moment. Sinds de salade van lasagne en spinazie van vorige week heb ik buffelmozzarella ontdekt. Een beetje laat voor een lekkerbek wellicht. Na mijn eerste ervaring met een slechte - zo blijkt nu - mozzarella, begreep ik al nooit waar al die ophef vandaan kwam. Tot ik voor dit gerecht dacht: laat ik het nog maar eens proberen en ja, geef me die buffelmozzarella maar eens.

Nu wil ik het iedere dag wel eten, buffelmozzarella. Vandaag met een simpele spaghetti, tomaat, knoflook en basilicum. Zet een pan met water op, snijd de tomaten (ca 5 a 6) kruislings in, dompel de tomaten in het kokende water, haal ze eruit en verwijder het velletje. In het water kun je nu de spaghetti koken. Knoflook fijnsnijden, tomaten in stukjes (en even laten uitlekken) en door elkaar husselen met een flinke scheut goede olijfolie, flink veel peper en zout. Mengen met de spaghetti, een flinke hoeveelheid verse basilicum en de in stukken gesneden bol mozzarella. Je kunt het tomatenmengsel ook eerst af laten koelen, anderen houden deze onder alufolie warm tot de spaghetti klaar is. Wat je zelf lekker vind.

geschreven op 25 July 2006 : 22:54 uur | categorie = recept ~ pasta | REAGEER! | print dit recept

Op de valreep zijn ook in huize eediete de wijnen van de WBW-juli geproefd. Here are the results.

De Mâcon Villages Chardonnay Cuvée 2005 is bij de bbq geproefd. In eerste instantie had ik een jubelstemming. He, een kruidige, sterke, volle witte wijn met smaak. Om dit te begrijpen moet je weten dat ik zelden tot nooit witte wijnen drink en het (voor?)oordeel heb dat witte wijnen te bitter zijn en te weinig smaak hebben om dit op te heffen. De verrassing was dus groot en aangenaam. Deze wijn wil ik wel vaker drinken!
Naarmate de avond en de maaltijd begon en vorderde werd de wijn minder bijzonder en ook minder lekker. Een deel van de verklaring kan zijn dat ik vergeten was ‘m koel te houden (ik zei al, ik drink nooit witte wijn) en dat de oorzaak was. Of hij is gewoon niet zo lekker in combinatie met eten. Nog een keer proeven moet hierover uitsluitsel geven, maar dat zal zeer waarschijnlijk pas na de sluitingsdatum van deze ronde van de WBW gebeuren.

De Peter Lehmann Weighbridge 2005 Unoaked Chardonnay is geproefd bij een groot bord paëlla (met een scheut van deze wijn erin). En deze wijn is voor mij precies de reden waarom ik de voorkeur geef aan rode wijn en ook rosé. Te veel bitter en te weinig smaak. Misschien iets te vaag en slecht onderbouwd, maar het moet toch iets zeggen dat ik de wijn na een glas heb gelaten voor wat ie was. Hij was het omfietsen naar een G&G in het centrum van de stad niet waard (lees daarover hier).

Kortom, in huize eediete heeft de Mâcon Villages Chardonnay gewonnen, zelfs ondanks dat deze nog een herkansing zal krijgen. Witte wijnen zijn niet mijn ‘ding’, maar ik hou vol, ik blijf mee doen aan de WBW, want een mensch is nooit te oud om te leren (drinken). Dit initiatief biedt de perfecte gelegenheid om nu eens wat meer bij wijn stil te staan en deze echt te proeven. Ik ga nu eens kijken wat de initiatiefnemers, Mariëlla van wijnkronieken, Ed van wijnerij en Cuno van wijnsuggestie, van de wijnen vonden.

update: per abuis heb ik bij deze wijnblogs een fout in mijn reactie gemaakt. Ik heb de verkeerde wijn tot winnaar uitgeroepen. Nogmaals het is dus de Franse chardonnay waar mijn voorkeur naar uitgaat!

geschreven op 23 July 2006 : 22:02 uur | categorie = geproefd en getest | er zijn 2 reacties | print dit recept