Edith’s digitale keuken

Jarenlang moesbalkonieren heeft me geleerd dat het kweken van courgettes niet moeilijk is. De zaden komen altijd op en dan is het een kwestie van de sterkste in een pot zetten en die regelmatig verwennen met een scheut water. Dus dat zou in de moestuin ook wel goed komen, en ik stopte een paar maanden geleden een paar zaadjes in een kweekbakje. De vier grootste plantjes zette ik al snel over in de aarde, en een paar weken later voegde ik er nog twee aan toe.

Eén plant in het bijzonder begon hard te groeien. Waarschijnlijk kreeg hij net een spatje meer water omdat ie in het midden stond, en misschien staat ie ook net iets meer in de zon. Van deze plant kon ik al snel courgettes plukken en verwerken. Toen de teller op zes stond, kwamen pas de andere planten een beetje op gang. Die bloeiden vaak wel mooi, maar werden niet bevrucht. De teller van het courgettemonster, zoals ik de enorme plant inmiddels heb gedoopt, staat inmiddels op 12. In totaal hebben de andere vijf planten samen nog niet de helft van dit aantal aan courgettes opgeleverd.
In de pot op het balkon was ik blij verrast als ik meer dan vier courgettes overhield, dus dit belachelijke aantal had ik niet verwacht. Ik begrijp nu goed waarom moestuinierders altijd maar twee courgetteplanten opkweken, een voor henzelf, een voor als het mislukt. Dat is in de volle grond echt wel genoeg.

En met zoveel courgettes in twee maanden tijd, wat maak je daar dan mee? Een paar gaf ik weg, maar met de rest deed ik - in willekeurige volgorde - dit:
* bakken met een uitje voor door de pasta, met zachte blauwschimmelkaas erover
* grillen en met tuinbonen in opgerolde lasagnerolletjes
* grillen voor een salade met ricotta
* bakken en pureren voor een soep
* grillen en met tuinbonen in een lauwwarme salade
* stoven in een tajine met kip, aubergine, paprika en tomaat
* bakken, en met ricotta en citroen door de pasta
* bakken, en er een fritatta van maken
* bakken en daarna door de risotto mengen
* met andere groenten grillen en een veggie lasagne van maken
* bakken met een uitje voor een quiche
* stoven in de ratatouille, waarvan later weer een restje in een uitgehold ‘brood van Arden’ opgemaakt werd
En dan ben ik vast nog wat vergeten.
Bij het maken van de foto zag ik al weer twee plukrijpe courgettes aan het monster en ook twee nog kleine courgettes aan de andere planten. Via twitter kreeg ik van Lizet Kruyff onlangs nog de suggestie voor souffleetjes met courgette, die ga ik zeker maken. Hebben jullie tips voor de andere courgettes?

geschreven op 4 September 2010 : 12:18 uur | categorie = recepten, moestuin | er zijn 7 reacties | print dit recept

En ineens ontdekte ik dat Arden, je kent haar vast wel, niet alleen heel veel broden voor zichzelf bakt, maar ook een cursus brood bakken geeft. Met nog twee enthousiastelingen sprak ik met haar een datum af om nu voor eens en altijd die broodbakhobbel te nemen. Ik dan, beide heren zijn iets fanatieker in het bakken dan brood dan ik. Meneer Eediete bakte al brood toen hij nog student was, en ook voor J. is de broodbakmachine geen onbekende.
Na wat uitleg over haar fantasistische kneedmachine van het merk Bear - en als je het apparaat ziet, snap je direct de naam - en de heuse broodbakoven, gingen we aan de slag. Met de hand of in de machine konden we het deeg kneden voor een hazelnotenbrood of een lijnzaadbrood. Ik koos voor respectievelijk het eerste en het laatste. Na een goed kwartier, en vermoeide handen en armen, vond Arden het deeg goed genoeg voor de eerste rijs. En terwijl dat plaatsvond in een ingevette en afgedekte kom, genoten wij van eerder door Arden gebakken brood, een pastasalade en een groentenfrittata.
Daarna werden we weer aan het werk gezet, want het deeg was prachtig gerezen en verdubbeld. Tijd om dat ongedaan te maken en de lucht weer uit het brood te slaan. Toen werd het zaak het deeg zo te vormen dat het onder spanning zou komen te staan voor een mooie krokante korst, en mocht het weer rijzen. Nu in de speciale rijsbakken (links op de foto).

En opnieuw werden we aan het kneden gezet, nu voor twee soorten wit brood. Nu koos ik de gemakkelijke weg en zette de machine in. Heerlijk om dan intussen even met de overbuurvrouw, die inmiddels genoot van brood dat over was van onze maaltijd, te kletsen. Arden liet zien hoe je verschillende vormen kleine broodjes kunt maken door een strengetje te vormen en dat in allerlei rare kronkels te buigen. Waarop wij ons het zweet op het voorhoofd werkten om de broodjes mooie vormen te geven. Heel artisan zagen ze er allemaal anders uit.
Gelukkig was het daarna genieten van het prachtige brood dat uit de oven kwam. Ook de witte broodjes werden gebakken en onderling verdeeld. Zodat we met onze armen vol heerlijk geurend brood en een hoofd vol informatie, weer naar huis gingen.

Zin gekregen? Kijk dan hier naar het aanbod van de workshops van Arden.

geschreven op 25 August 2010 : 20:12 uur | categorie = w.v.t.t.k., recept ~ brood/gebak/snoep | er zijn 2 reacties | print dit recept

Ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar soms lees ik een recept(idee) en dan kan daar jaren overheen gaan voor ik het eens maak. Zo ook met gebakken sla. Warme sla als soep, dat kende ik al, dus dat was de drempel niet. Maar toen mijn oog viel op die kleine kropjes Little Gem, per 2 verpakt, die AH verkoopt, wist ik het! Ik zou nu eindelijk de sla gaan bakken.
Om het vlees eten wat te minderen at ik dit semi-vegetarisch. Want dat stukje salami weggooien, dat vond ik nu ook weer niet nodig. Echte vegetariers malen wat nootjes of maken heel kleine croutons erbij (zie het recept).
Hebben jullie ook dit soort recepten en ideeen waarvan je al heel lang roept dat je het eens wilt maken, maar wat er maar niet van kom? Of herken je dit niet?

Gebakken sla
* 2 mini-kropjes sla, of het binnenste deel van een kropsla
* stukje van 3 cm salami (of chorizo)
* 2 lente-uitjes
* 1 ei
* peper

Kook het ei in ca 10 minuten hard.
Snijd intussen de salami in miniscuul kleine blokjes. Verwarm een koekenpan en bak hierin (zonder vet) de salami op redelijk hoog vuur krokant. Schep de blokjes salami uit de pan, maar probeer het vet er in te houden. Laat het vlees op een keukenpapiertje uitlekken. Vega’s hakken wat noten grof en roosteren deze in een eveneens droge koekenpan.
Laat de pan van het vuur af even afkoelen. Snijd intussen de lente-ui in ringetjes en bak deze in het achtergebleven vet van de salami (of wat olijfolie voor de vega’s) glazig. Haal ook de gebakken lente-uit uit de pan.
Verwijder eventueel wat lelijke buitenste bladeren van de sla, verwijder een klein stukje van het kontje en snijd de sla in de lengte in kwarten. Het is de bedoeling dat de bladeren nog wel aan elkaar blijven zitten. Voeg eventueel wat extra olijfolie toe en bak de kwarten sla op half hoog vuur en keer iedere kant na ongeveer 1 minuut. Bak eventueel de sla in porties als de kwarten niet allemaal tegelijk in je koekenpan passen. Doe een bodempje heet water in de pan en laat de sla zo nog even goed warm worden.
Pel het ei, en snijd of hak het in heel kleine stukjes (kruimels). Meng met de gebakken salami (of voor de vega’s dus wat geroosterde grof gemalen noten of croutons) en de lente-ui.
Leg de gebakken sla op een bord, strooi er peper en zout (voorzichtig, de salami is al zout genoeg!) over en verdeel het krokante salamimengsel erover.

Overigens ook lekker om de sla in 6 parten te snijden, te bakken en op een feestje met een lekkere vinaigrette ernaast te serveren. Even dopen en dan opeten als ware het een Hollandse Nieuwe.

geschreven op 12 August 2010 : 13:56 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis | er zijn 8 reacties | print dit recept

“Nu niet aarzelen”, zei ik tegen mezelf. En ik stopte een reepje rauwe koolrabi - je weet wel, die prachig paarse knol van vorige week - in mijn mond. En ik was verbaasd waarom ik nog niet wist dat het zo lekker is. De koolrabi kwam vers van het land en dat was zeker te proeven. Heerlijk zoet, met de structuur van radijs. Ideaal om naast je pc te leggen als snack tijdens het werk. Of voor de bite en vulling in een (maaltijd)salade, zoals in deze van MergenMetz. Iets ouder zullen ze bitterder smaken, las ik hier (incl veel andere info over de koolrabi), en waarschijnlijk rauw minder lekker. Ik doopte ook nog wat reepjes in een mengseltje van peper en zout, en ik probeerde het met een vinaigrette. Maar puur vond ik ‘m eigenlijk het allerlekkerste.
Voor de zekerheid had ik ook een soep voorbereid. Als de smaak me niet zou bevallen, zou ik die nog wel kunnen verdoezelen in een soep, verwachtte ik. De ui lag al gesnipperd voor me, het koolrabiblad was ook al gewassen en in stukjes gesneden, dus ik kon niet meer terug.

Koolrabisoep

* 1 koolrabi, eventueel met blad
* 1 ui
* klontje boter of scheutje olijfolie
* bouillon van groenten of kip

Schil de koolrabi dik en snijd ‘m in kleine blokjes. Was het blad en snijd deze in repen. Snipper de ui.
Verwarm de boter of olie en bak hierin de ui glazig. Voeg het blad en de stukjes koolrabi toe en bak even mee.
Blus af met zoveel bouillon tot de koolrabi ruim onder staat en laat de koolrabi zo gaar koken.
Pureer de soep en eet deze warm of koud.

geschreven op 11 August 2010 : 16:10 uur | categorie = recept ~ soep | er zijn 3 reacties | print dit recept

“Je hebt slakken!” Tja, dat wist ik, maar dat was mijn vraag niet. Ik wilde weten of de komatsuna, de mosterdspinazie, die ik in de moestuin had staan doorgeschoten was. Dankzij twitter werd ik al snel een stuk wijzer. En dat met de onderstaande onduidelijke foto die ik met mijn telefoon schoot.
Want het was niet dat gele onkruid, koolzaad leerde ik even later, in mijn tuin groeide (al had ik dat nog nergens in de tuin gespot, en dat is meestal wel een goed teken). Anderen moesten bij de gele bloemetjes aan wilde rucola denken. Maar, zo leerde ik, komatsuna heet dan wel mosterdspinazie in het Nederlands, maar het is familie van de kool. En die koolzaad dan ook, aan de naam te zien. Een tweede foto, van het blad, gaf echt de doorslag; ik kon de plantjes met een gerust hart in de pan gooien.

Het advies was stoven. Dus dat deed ik. Het blad is behoorlijk sterk, bijna scherp, van smaak, het blijft wat stug van structuur, en ik proefde de mosterd er niet in. Vervangen door gewone of de grove wilde spinazie (bij je Mediterrane groentenboer) kan, maar dat smaakt wel anders, minder bijzonder.

Gestoofde komatsuna

* 500 gr komatsuna
* 1 ui
* 1 teen knoflook
* scheutje olijfolie

Pel en snipper de ui en knoflook. Was de (mosterd)spinazie en laat uitlekken.
Verwarm de olijfolie en bak hierin zachtjes de ui mooi glazig. Voeg de knoflook toe en bak deze even mee.
Snijd de spinazie grof en bak ze met het aanhangend water in de pan.
Laat de spinazie onder af en toe roeren slinken tot het zacht genoeg is naar je smaak. Ik vind het lekker als de bladen nog wat stug zijn, maar je kunt ze gerust wat zachter laten worden.

Nog een twittertip: komatsuna is heel vroeg in het jaar al te zaaien in de koude bak en je hebt al vroeg groene bladgroenten. Geleerd van MergenMetz, voor niet twitteraars ook via hun informatieve site en nieuwsbrief te volgen!

geschreven op 8 August 2010 : 15:51 uur | categorie = recept ~ groenten/vlees/vis, moestuin, vegetarisch | REAGEER! | print dit recept

Belazerd voelde ik me! Het potje meldt toch duidelijk ‘olijven op olie’. Maar daarbij stond niet vermeld dat ze eerst in het zuur waren ingelegd. Gatver! Om ze toch niet te hoeven weggooien, hoe vies ook, bedacht ik dit gerecht waarmee het potje al weer wat leger werd.

* 4 drumsticks
* 2 sjalotten
* 1 tomaat
* 1 el tomatenpuree
* 3 el olijfolie
* 70 ml kokend water
* handje olijven
* peper en zout
* 1 el gedroogde oregano
* 1 tl paprikapoeder

Bestrooi de kip met peper en zout en bak ze in de olijfolie rondom bruin.
Snipper intussen de sjalot en bak die vervolgens even mee. Laat ook de gepelde teen knoflook, naar wens heel gelaten of fijn gehakt, even meekleuren.
Snijd intussen de tomaten in kleine stukjes en de olijven in ringetjes.
Bak de tomatenpuree een minuut of twee mee met de kip, en blus dan af met het kokende water en de tomaat in stukjes. Roer de eventuele aanbaksels goed los, roer de oregano, paprikapoeder en olijven door het gerecht en laat met deksel op de pan minimaal drie kwartier stoven.
Haal het vlees uit de pan en houdt het warm in aluminiumfolie en bak intussen het kookvocht nog wat in.

Lekker met geroosterde aardappeltjes en een groene salade.

geschreven op 14 July 2010 : 19:42 uur | categorie = recept ~ overig, vlees | REAGEER! | print dit recept

Prachtig waren ze, de bieten in vier kleuren. Opengesneden bleek alleen de radicchiobiet, en de groentenboer had het al aangekondigd, een mooi patroon te hebben.
Ik maakte er deze maaltijdsalade mee, waarbij ik wat toastjes maakte van oude broodjes en wat lekkere smeersels voor daarop.

v.l.n.r Chioggia, zoete gele biet, witte biet, oerbiet

Salade van vier kleuren biet

* vier bietjes
* 2 kleine kropjes sla uit eigen tuin
* 8 blaadjes witlof
* stukje geitenkaas
* 4 el walnoten
* 5 el olijfolie
* 1,5 el appelciderazijn
* (ca) 50 gr grof zeezout
* peper en zout
* paar takjes verse tijm

Verwijder het zand van de bieten en snijd de bladeren er af. Leg de bieten op een laagje grof zeezout in de oven en rooster ze in ongeveer 3 kwartier (afhankelijk van de grootte) op 200 graden gaar.
Was intussen de sla, en scheur deze in stukjes. Verdeel over de borden.
Maak een dressing door de appelciderazijn te mengen met de blaadjes tijm, peper en zout, en hier de olijfolie doorheen te kloppen.
Hak de walnoten fijn, verkruimel de geitenkaas en verdeel deze over de sla.
Verwijder de schil van de bietjes (pas op, ze zijn heet!) en snijd ze in kleine stukjes. Verdeel de bietjes over de blaadjes witlof en maak de vier kleuren bietensalade af met de dressing.

geschreven op 12 July 2010 : 16:03 uur | categorie = recept ~ maaltijdsalades, vegetarisch | er zijn 6 reacties | print dit recept