Het lijkt wel of mei ongemerkt voorbij is gegaan. Niet dat er op culinair gebied niets te beleven was. Integendeel. Twee (pers)reisjes maakte ik, ik zette twee leuke plannetjes in werking en in mijn kookcursus lukten ...
Ineens schrok ik. Ik zou het toch niet zijn vergeten, he? Die belangrijke datum? Natuurlijk, ik weet het, er zijn meerdere belangrijke data die je niet wilt vergeten. Maar nu doel ik op die ene ...
.. van dat groepje journalisten en uw foodblogger die naar Denemarken afreisden om de eerste Hollandse Nieuwe binnen te halen?
Lange tijd kon ik het volhouden: met maar 1 held op de foto zijn geweest. Dat was Goofy.
Het lukt me iedere keer toch minstens één keer. Mijn curisten verrassen ..
Paprikapoeder, wie gebruikt het nog? Het zal een van de eerste potjes met specerijen die je kocht zijn geweest. Mooi felrood. Maar intussen vergeten, lichtbruin gekleurd en muf geworden.
Maar het kan ook anders. Door het zelf te maken!
Ze zijn bijna niet meer te tellen. Foodblogs. We worden ermee overstelpt en op mijn lijst staan er zeker al meer dan 100. En nog ontdek ik geregeld nieuwe foodbloggers. Allemaal even leuk.
Eens per jaar bezoeken Susanna en ik Lombok in Utrecht. De eerste keer leidde ik haar rond in die mij toen ozo vertrouwde wereld die de Kanaalstraat met haar vele multiculinaire winkels biedt.
Het is alweer even geleden dat er twee jonge studentes bij mij op de stoep stonden met een heuse filmcamera. Hier het eindresultaat!
Twaalf ogen keken haar nieuwsgierig aan. “Echt? Een flesje per maand?” De vraag werd beantwoord met glinsterende oogjes.
Niet alleen voel je je opgesloten, je bent het ook. Je bent op die plek neergezet, en daar dien je maar te overleven.
Tegenwoordig hebben we het maar makkelijk. Met een draai aan de knop beheersen we eenvoudig het vuur onder onze pannen. Dat was in vroeger tijden wel anders. Nog niet eens zo gek lang geleden kookten we nog op vuur. ...
Klik hier voor meer berichten.
follow: